Eindelijk Internet 14 oktober 2007

Zojuist nog eens alle berichten doorgenomen van iedereen. Het is leuk te weten dat er zovelen geïnteresseerd zijn in mijn Japan-avontuur. Dank je!

Eindelijk Internet

Het heeft lang geduurd, maar het is eindelijk gelukt op Internet te geraken. Hoewel dat het de laatste dagen met mijm computer niet meer lukte. Dan denk je Japan het land van de elektronische snufjes, daar zal ik overal wel op een draadloos netwerk kunnen, niet dus. Er is een draadloos netwerk, maar dat is enkel bereikbaar in de buurt (buiten, niet binnen) van een paar lesgebouwen en dan nog is het signaal zeer zwak. Ik heb zelf een nieuwe netwerkkaart moeten kopen omdat diegene die in men computer zat, het netwerk niet kon oppikken. En dan is er nog een computer lokaal, het heeft anderhalve week geduurd eer we daar binnen mochten. Het ergste was dat ze geen enkele reden hadden om ons daar niet binnen te laten. Elke kaar kreeg ik een ander excuus te horen. We hadden een paswoord gekregen voor het internet, bleek dat paswoord enkel te werken op de andere campussen van Osaka university. Dan heeft het nog een week geduurd dat we een paswoord kregen voor de computers van het netwerk van de campus waar ik zit. Van internet op de kamer is er geen sprake, nee nee. Als we in het weekend Skype willen gebruiken, moeten we maar buiten met ons laptopje gaan zitten.

Het hotel

Het was eigenlijk best wel o.k. voor zijn geld. Er was airco op de kamer. Een badjas en slippers waren er ook. Bovendien was het in het centrum. Op een kwartiertje was ik in Nipponbashi of Namba (wijken met veel restaurants en vreemde winkels). Op die dag dat ik op hotel verbleef heb ik eigenlijk niets noemenswaardig ngedaan. Ik ben een webcam en headset gaan kopen in “den den town” (de elektronica wijk), en heb voor de rest rondgelopen en een beetje in de winkels rondgeneusd. En ik had blijkbaar het goede moment uitgekozen, zondag namiddag, laten we zeggen, dat ik niet alleen was.

De dorm

Ik heb veel verhalen gehoord over de erbarmelijke toesten in de dorm. Het goede is dat ik niet in die beruchte dorm zit, maar in een ander moderner gebouw. De Kamer valt best mee, ze is niet te klein en ik heb airco en een badkamertje met wasbak en toilet. De rest van het gebouw is een andere zaak. De keuken was enorm smerig, ik ben een volle dag bezig geweest met het kuisen van de keuken en dan ziet ze er nog vies uit. Dan spreek ik nog niet over de schimmels die het gebouw bevolken. Maar ja, ik mag toch nog best van geluk spreken in dit gebouw te zitten, dus eigenlijk mag ik niet klagen.

Ik zit op het gelijkvloers van een gebouw met 6 verdiepingen. De meisje hebben weeral geluk zijn zitten bovenaan en hebben een prachtig zicht over de stad, zeker ’s nachts. Ik zie enkel bomen en stuiken. En ook heel veel beestjes. Het is niet dat ik bang ben van een paar insectjes of spinnen. Maar 10 cm grote spinnen met fluo groene strepen zijn toch ook niet mijn vrienden. Als je met gedimd licht ‘s nacht aan je bureau zit te schrijven en er komt zo een kanjer gepasseerd sta je snel op je stoel hoor! En die zijn dan nog klein, naar het schijnt ziftten hier spinnen die qua grootte niet moeten onderdoen voor een pizza.

Op het gelijkvloers zitten we met z’en vieren. Een Deen, een Oostenrijker, een Braziliaan en ik. Buiten de Braziliaan zijn voorliefde voor aangebrande ui, vallen het allemaal goed mee. Er zitten zowat mensen van over de hele wereld. Maar vooral Aziaten uit Korea, China, Thailand en Vietnam. Ik heb nog niet met iedereen contact gehad, maar ben al wel een paar keer weggeweest met de Koreanen. Ze spraken wel bijna geen engels, maar wel zeer goed Japans, dus goed om men Japans te oefenen. Ja eigenlijk heb ik nog niet veel Japansers ontmoet, dus momenteel doen de Koreanen dienst als surrogaat Japanners. J En ik verschiet er telkens van hoeveel dat Koreanen en Japanners gemeen hebben. Japanners hebben altijd de neiging om te zeggen dat ze zo uniek zijn etc. Maar dat is eerder een waanidee. Wel moet ik erbij zeggen dat het de Koreanen zijn, die veel dingen van de Japanners overnemen.

Osaka

Ik moet eigenlijk toegeven dat Osaka de stad was waar ik het liefste studeerde, maar eigenlijk heb ik nog geen moment spijt gehad hier te zitten. Ik heb zo een beetje het gevoel dat het hier allemaal een beetje losser aan toe gaat dan in Tokio. Ik voel me hier wel best thuis in deze stad. Ook spreken ze hier een sappig dialect dat ik zo snel mogelijk onder de knie wil krijgen.

De unief

Man man man, dit is volgens mij een van de slecht georganiseerde universiteiten in Japan. Van alles dat gepland is, wordt uitgesteld of afgelast. Overlaatst had ik een afspraak met men academisch adviseur, professor Kato, ik heb een uur gewacht en hij is niet opgedaagd. En blijkbaar is dat hier niet abnormaal.

Het leven op de unief begint hier bijna zijn gangetje te gaan. De lessen starten deze week. Ondertussen heb ik mijn plaatsingstest ook gehad, de resultaten van de test bepalen in welk niveau ik de lessen Japans kan volgens. Dus hopelijk heb ik die test goed gedaan zodat ik in het juiste niveau terecht kom. Ik hoop dat de lessen Japans meevallen. Want ik dacht dat ik ook lessen kan volgen die voor de gewone studenten zijn bedoeld, maar blijkbaar geld dat enkel voor de hoorcolleges en niet voor de interactieve lessen. Want ik wou de les Koreaans voor beginners volgen, maar dat mocht om een of andere reden niet. Ik heb het nog eens geprobeerd en het is o.k. als ik naar de les ga, maar ik kan het vak niet in men programma opnemen. Wel spijtig.

Katsuoji

Aangezien we aan de rand van de bergen zitten, moest ik natuurlijk is een keertje de bergen intrekken om daar een kijkje te nemen. Hier wat foto’s en weetjes.

Er zijn nauwelijks wandelpaden in de bergen rond Osaka. We moesten dan ook gewoon naast de weg lopen.

De snelheid van de auto deed me twijfelen of ze werkelijk wel km/h gebruiken en niet m/h, de maximum snelheid was 40 maar iedereen reed een stuk sneller.

Wat mij ook verbaasde was het afval. Op staat zie je hier nauwelijks afval. Een sigaret gooi je dan ook niet op straat maar, bewaar je in een draagbare asbak. Maar in de natuur is het blijkbaar wel o.k. om alles weg te gooien. En dan ook alles, ik heb zelfs copmputetmonitors in bomen zien hangen. En niet af en toe, maar de hele weg naar de tempel lag vol afval, een zeer treurig zicht.

Eerder heb ik al verteld over de apen die in de bossen zitten. Op weg naar de tempel zagen we 2 apen de weg oversteken, het was de eerste keer dat ik apen in het wild zag, dus best wel spectaculair. Aan de kant, van waar de apen van kwamen zaten er nog 2, toen we die aan het fotograferen waren, kwam er opeens een van de apen die zojuist was overgestoken schreeuwend op ons afgerend. We hadden dat helemaal niet verwacht en schrokken ons dood. Die aapje reiken maar tot mijn knieën, maar toch. Op 2 meter van ons, bleef dat aapje ons aanstaren. Ik denk dat het aapje zelf ook geschrokken was wat, hij wist precies ook niet wat te doen. Wij hebben dan maar rustig de straat over gestoken en hem voorbij gewandeld.

De tempel of heiligdom (ik weet hoe het te noemen) was niet de spectaculairste van Japan, maar het was de eerste keer dat ik een boeddhistische tempel betrad, dus zeker wel de moeite.

Voor de rest heb ik veel gewinkeld, je staat er van versteld hoeveel spullen je eigenlijk nodig heb ik het dagdagelijkse leven. Ook moest ik voor de ziekteverzekering nog naar het ziekenhuis voor een controle. Tot men verbazing was ik verplicht een röntgenfoto te laten nemen. Ik dacht dat ze dat niet zomaar zonder reden deden, maar in Japan blijkbaar wel.

gsm

Ook heb ik een gsm gekocht, alé ja, gekocht ik niet het juiste woord. In Japan neem je een abonnement en krijg je een gsm. Krijgen is misschien ook niet het juiste woord. Ik heb een abonnenment van €20 per maand en kan daarmee voor €10 per maand mee bellen. Dus uiteindelijk heb ik de gsm niet gratis. Maar ik ben er wel best tevreden mee, Japanse gsm’s zijn wel enorm groot, maar ze hebben dan ook een enorm LCD-scherm. Ook kan ik er een aantal leuke dingen mee doen. e-mails verzenden is hier standaard. En een FM-radio is ook niet zo spectaculair. Maar ik kan men gsm zelfs als afstandsbediening gebruiken voor de tv. En dat zonder allerlei codes te moeten ingeven voor het ding eindelijk werkt, zoals bij die universele afstandsbedieningen.

Eten en drinken.

Zoals eerder al bewezen in men bericht over het hotel, is niet alles schandalig duur in Japan. Zo is het ook met eten. Appels kosten hier al snel €0,75 per stuk, maar een kilo bananen kun je hier dan weer kopen voor €0,50. En vis is hier goedkoper dan in België, zelf vis afkomstig uit Denemarken kost hiet minder.

Het bier daarentegen is wel best duur, een blikje bier kost hier een dikke euro, en dan is het nog geen eens goed. Het Japanse bier is veel te zoet naar mijn zin. En de wijn nog veel zoeter. De slechte wijn die ik ooit heb gedrongen, was een flesje Japanse wijn een paar dagen geleden. Ze verkopen hier zelf wijn met toegevoegde suikers, bah!

Je kunt hier een fles kopen voor €2 maar dan is het echt rommel. Voor een goed (te drinken) flesje wijn moet je hier toch wel €6 neertellen.

Het winkelen op zich is al een hele opdracht. Je kunt hiet niet alle producten vinden, die je in de Europese supermarkten vindt, wel zijn er dan weer een hele hoop andere producten. Niet te vergeten dat alles in het Japans is geschreven. winkelen duurde de eerste dagen dan ook 3 keer zo lang als ik gewoon ben.

Dit is zowat een korte samenvatting van de hoogtepunten van afgelopen 2 weken. Ik ga later nog meer foto’s op het internet gooien, maar voor het moment moet je het hiermee stellen. Ah ja, ik heb dit maar nogal haastig geschreven, dus niet letten op de spelfouten alsjeblieft.