Hier een bericht dat ik al langer wou posten, maar door het gebrek aan internet nog niet hebben kunnen doen. Het gaat over de wijk waar het hotel waar ik verbleef was. Het was ook het eerste dat ik van Osaka te zien kreeg, en het was niet hetgeen ik verwachtte van de stad.
Na wat mooie fotootjes van Osaka met bijbehorende impressionante cijfers, gaat het nu over de schaduwzijde van de stad. Begrijp me niet verkeerd, je mag je gelukkig prijzen om te leven in een rijk geïndustrialiseerd land als Japan. Weinigen zijn de uitverkoren die zowat alle kansen krijgen die het leven te bieden heeft. Toch zijn er in een land als Japan ook mensen die uit de boot vallen. Mensen die in het leven een keer een tegenslag hebben gehad, en aan de afgrond van de samenleving zijn beland. Als er een plaats is in Japan, waar dit het meeste zichtbaar is, is het wel Kamagasaki (釜ヶ崎)of Airin-chiku (あいりん地区, wijk der liefde?) zoals de wijk officieel heet. Kamagasaki is niet zomaar een wijk met dronken zwervers. Ongetwijfeld is alcoholisme hier alomtegenwoordig. Hoe zou je zelf zijn, alcohol is hier het enige dat je even laat vergeten in welke situatie je bent beland, of je warm houd is de koude winternachten. Maar de situatie is des te schrijnender, als je de geschiedenis van de mensen van Kamagasaki kent. Deze mensen hebben het land dat in puin lag na de tweede wereldoorlog, helpen opbouwen tot wat het nu is. Zij hebben veel gegeven aan de samenleving, maar hebben weinig of niets teruggekregen. Bedrijven gingen failliet en lieten een hoop zielen achter waarvan hun enige uitweg bestond in de bouwindustrie van Osaka. Zoals wij nog een beetje kennen in de havenarbeid, draait de bouwindustrie van Osaka vooral op dagarbeiders. Maar er is niet zoveel vraag meer naar de constructiearbeiders uit Kamagasaki, en velen kunen slecht enkele dagen per week of vaker per maand werken. Geld voor een woonst is er niet, dus rest hun enkel nog een plaatsje in de goot onder een brug of het park. Desondanks zijn de inwoners van Kamagasaki trotse mensen. Op internet heb ik een foto gevonden met volgend onderschrift, beter zou ik de sfeer van kagamasaki niet kunnen beschrijven:
The day that I first met my bearded friend (to the left), he walked up to me, and shook my hand. Then in perfect Queens English and with a sharp eye told me “Don’t underestimate me, I may be dressed in rags, but my mind is still sharp, and I haven’t lost my dignity. Now, close your gapping mouth and take a photo of me and my friend”. He was found dead on the street on a cold winter day, a few months after this photo was taken.
Mocht deze foto je aanspreken, kan ik je zeker een bezoekje naar de site van de fotograaf aanraden.
Eerder vertelde ik, dat het het hotel waar ik verblijf in een minder goede buurt van Osaka is gelegen. Die minder goede buurt is Kamagasaki. Vroeger verbleven de dagarbeiders meestal in doya, goedkope primitieve herbergen zeg maar. Later zijn deze doya bekend geworden bij de back-packers, en zijn er nu een groot aantal iets modernere doya’s gekomen die uitsluitend door toeristen worden bevolkt.
Foto’s van andere toevoegen
HAHA
Super!