Nara 25 november 2007

Nara is een stad die bekendstaat om zijn tempels en ligt op twee uur sporen van Minoh. Nara is dan ook ideaal voor een daguitstapje. Samen met 6 kotgenoten ben ik vroeg in de ochtend vertrokken. Ik had de trip een beetje voorbereid, maar met 7 is het natuurlijk onmogelijk om te houden aan een schema. Het begon al tijdens de treinreis, we moesten 3 keer overstappen. In het station waar we de eerste keer moesten overstappen, wou Robert, net voor de trein kwam, nog snel even zijn blikje wegwerpen, met gevolg dat de deuren voor zijn neus slootten. Er zat niet anders op, dan te wachten tot hij met de volgende trein aankwam. Gelukkig rijdt de monorail om het kwartier, dus al bij al viel het nog mee. De trein naar Nara vertrok in Osaka-station, een van de drukste stations van de stad. Het was inderdaad druk, hoewel het nog geen eens spits was.

 

Onze eerste stop was de Horyuji (法隆寺), een tempel waarvan enkele gebouwen tot de oudste houten gebouwen ter wereld behoren, en geklasseerd is al Unesco werelderfgoed. Eigenlijk viel die een beetje tegen, er waren zeker interessante gebouwen, maar die waren niet allemaal zou oud, en zelf de oudste waren niet volledig oud. Ze is de centrale pilaar van de pagode geveld in 594, maar niet de hele constructie dateert van 594. Maar al bij al, heb ik geen spijt van naar de Horyuji te zijn gegaan. Het blijft een ‘must see’ voor elke Japanreiziger.

 

Daarna zijn we naar Nara park (奈良公園) gegaan. Het park staat bekend om zijn tamme herten, en niet een paar maar honderden. Er worden zelf snoepjes verkocht die gebaseerd zijn op hertenkeutels. In het park zijn 2 tempels en een shintoheiligdom te bezichtigen. Ik had ze graag allemaal bezichtigd, maar uiteindelijk is het enkel de Todaiji (東大寺) geworden. Todaiji betekent grote westelijke tempel, en groot is hij. De grote boeddhahal is 48,74 meter hoog en 57 meter breed, wat de grote boeddhahal het grootste houten gebouw ter wereld maakt. In het gebouw staat een enorm boeddhabeeld. Allemaal zeer impressionant.

 

Aangezien het al eind november is, en dus vroeg donker wordt, sloot alles al zeer vroeg. Na de Todaji hebben we nog wat souvenirwinkeltjes bezocht en dan de trein naar huis genomen.

 

Natuurlijk heb ik een aantal foto’s genomen. Ik moet toegeven dat ik behoorlijk slecht heb gefotografeerd. Mijn camera stond op de verkeerde modus, wat ik te laat opmerkte. Maar ja, hier zijn ze.

Een doordeweeks weekend 24 november 2007

Aangezien ik weinig interessants gedaan heb de afgelopen dagen ga ik het kort houden. Zaterdag ben ik afgezakt naar Osaka downtown. Daar is een enorme winkel met een verdiep of 7 met zowat alles wat op elektriciteit werkt. Daar heb ik een toestelletje gekocht waar ik in heel Japan (de bewoonde wereld toch) draadloos op het Internet kan surfen. Bovendien is het nog niet eens heel traag, zeker in de steden. Maar daar zit ik niet, nee nee. Ik zit in een bunker van een aardbevingbestendig gebouw in de middle of nowhere. Ik zit aan de zuidkant, en kan daarom het signaal nog oppikken. Maar aan de noordkant wordt het echt wel traag. En dan denk je: aardbevingbestendig, dus niet veel lawaai van de buren. Wel, sommige muren zijn hier met staal versterkt, de andere, onder andere die tussen de kamers, zijn niet veel meer dan een houten plaat. Tot nu toe is het nogal meegevallen omdat ik op de hoek van het gebouw zit en men buur heeft een vriendin thuis, dus als hij zich wat gedraagt, is het hier best wel te doen. Geloof me, er zijn hier luidruchtige koppels hoor.

EMobile Nu klinkt het allemaal heel simpel, je neemt dat ding uit het rek, gooit het in je mandje en rekent af. Maar zo gaat dat hier niet, nee nee. Eerst moet je beslissen welk toestelletje je wilt en dan welke formule. Tot zover alles goed. Dan wilden ze weten waar ik woonde, wat voor computer en besturingssysteem ik had. Natuurlijk moet daar een formuliertje voor worden ingevuld. Ik wist dat het bij mij op kot werkte (heb het 3 keer gezegd), maar toch moesten ze tot drie maal toe zeggen dat het mijn met computer misschien niet zou werken en dat het enkel aan de zuidkant werkt. Dan moest er ‘nog’ een formuliertje worden ingevuld. Na een half uur had ik er wel genoeg van, en ik dacht dat het in orde was. Maar nee, ik moest nog een uur wachten voor ik dat kastje kon ophalen. O.k. geen probleem. Na een uur rondgeslenterd te hebben tussen computers en bijbehorende geeks, dacht ik het ding op te kunnen halen. Na nog eens 10 minuten te hebben gewacht, vertelden ze me, met bijbehorend toneeltje en veel “welgemeende” excuses (‘t was trouwens ik die fout was), dat ik in mijn adres een kanji was vergeten te schrijven, waardoor ik nog eens een dik half uur moest wachten. Maar na een klein uurtje en nog een formuliertje later, kan ik waar dan ook, wanneer dan ook, hoeveel dan ook op het Internet. Heerlijk!

Zondag ben ik naar de Carrefour gegaan. Dat is een van de weinig winkels waar je echte kaas, goed brood, en Choco kan kopen. Het is een ongeveer 20 min met de fiets heen, en een dik half uur terug (bergop). Maar halverwege de heenweg ben ik in een stuk rubber met een nagel gereden. Met gevolg dat ik de rest al wandelend heb moeten afleggen. Op de terugweg dan langs een fietsenmaker gegaan (Ik wist er toevallig een zijn). In 10 minuten was men band gerepareerd en kon ik verder. Nog een geluk dat alles hier tot 9 uur ’s avonds open is. In België had ik niet zo snel een fietsenmaker gevonden die om 7 uur nog band zou hebben hersteld.

Nadien nog naar een “verjaardagsfeestje” van Emi (Emanuela) geweest. Waar ik okonimiyaki heb gemaakt. Het was blijkbaar goed want ik ben door de meiden van het 5e verdiep van dorm 2 direct benoemd tot de huiskok. Of dat een goed ding is, laat ik in het midden.

Dat was zowat mijn vorig weekend. Dit weekend ga ik eindelijk eens de toerist uithangen, ik ben van plan om naar Nara en misschien ook Kioto te gaan. Tot later!

Foto’s 20 november 2007

Ik heb de afgelopen weken al een aantal links naar mij fotoalbum geplaatst. Een aantal daarvan waren niet correct, daarom zet ik ze hier allemaal op een rijtje.

Tokio smaakt beter dan Parijs 20 november 2007

Dat velen een verkeerd beeld hebben over Japan is al lang niets nieuw voor me, de gedachte dat de Japanse eetcultuur gelijk staat aan niet meer dan rauwe vis is, is alomtegenwoordig. Ik heb zo het gevoel dat, velen een beeld hebben van Japanners die snel tussendoor even iets te eten nemen, dat binnen proppen, en doorgaan. Dit beeld doet de Japanse eetcultuur gaan eer aan, en is ook niet de waarheid. Als het over het belang dat Japanners aan eten geven gaat, moeten ze niet onderdoen voor de Fransen hoor. Menig Japanner kan er uren over praten. En als ze op reis gaan naar andere delen van Japan, zijn streekproducten een veel gekocht souvenir. Japan moet culinair niet moet onderdoen voor Frankrijk, hier het bewijs:

ma 19/11/07 – De Japanse hoofdstad Tokio heeft Parijs verdrongen als culinaire hoofdstad. Dat zegt de Franse restaurantgids Michelin.

In de nieuwe editie van de beroemde Michelingids raapt Tokio 191 sterren bijeen voor 150 restaurants.

Parijs was tot nu toe koploper met 65 sterren, maar telt wel meer restaurants met het maximum van drie sterren.

Het onderzoek in Tokio werd gevoerd door Franse en Japanse controleurs van Michelin. Het sloeg bovendien niet enkel op restaurants met een Japanse, maar ook met een Franse “cuisine”.

De restaurants van Tokio kunnen echter nog wel wat verbeteren aan hun lauwe service en flets interieur, aldus de controleurs nog, die op dat vlak in Parijs duidelijk beter gewoon zijn.

In de Michelingids staat ook een opvallende nieuwkomer. De 82-jarige Japanse kok Jiro Ono is de oudste die ooit een driesterrenplan van Michelin aan zijn deur mocht hangen.

Bron: vrtnieuw.net

Studiereis 14 november 2007

Ik had het al aangekondigd in men vorig bericht: de (studie)reis!

Donderdag en vrijdag ben ik naar de noordwestkust van Japan geweest. Het was een reis georganiseerd (en gesubsidieerd) door de universiteit. We zijn donderdag ochtend met de bus vertrokken, de reis was niet zo heel interessant, omdat het zicht vanop de autosnelweg eerder saai te noemen was. Na een uur of 4 zijn we gestopt bij de “Eiheiji” (de tempel van de eeuwige vrede, 永平寺). Het is een van de grotere boeddhistische tempels van het land. De tempel was echt wel de moeite waard, zeker nu de bladeren van de bomen hun herfsttinten hebben gekregen.

De foto’s

Daarna zijn we naar het hotel gegaan. Het hotel was een traditioneel Japans hotel (ryokan). Wat dus betekent dat je op een futon slaapt. In het hotel was ook een onsen (warmwaterbron). Bijna iedereen bleek het geweldig te vinden, maar eigenlijk was het voor mij niet veel meer dan een bad met warm water. Volgens de traditie moest je er een keer voor het avondmaal, na het avondmaal en in de morgen in gaan. Maar na een keertje een kwartier in het warme water te hebben gezeten, had ik het toch wel gehad.

Het eten in het hotel was geweldig. Een uitgebreid Japans diner en ontbijt waren inbegrepen in de prijs. En zeker de moeite waard. Het diner alleen al kostte meer dan wat we hebben betaald voor de hele reis.

Foto’s volgen later

De dag daarna zijn we met een aanzienlijke kater naar een zogenaamd “traditioneel Japans dorp” geweest. Eigenlijk was het een soort van park met souvenirwinkels. En niet een paar winkeltjes, maar alleen maar winkels met “Japanse producten” (Hoewel dat op de onderkant wel “made in China” stond geschreven).

Foto’s

Vervolgens zijn we naar zee gegaan, om daar een rotsformatie te bezichtigen. Deze stond bovendien bekend als de meest befaamde zelfmoordplek van de regio (dit is Japan weet je). Het was best wel de moeite, wel een beetje veel wind.

En weer wat fotootjes

Ja het is aan de foto’s te zien, ik moest dringend naar de kapper. Een vriend van een vriendin van een Koreaans meisje van bij mij op kot runt een zaak. Dus ben ik samen met dat meisje gegaan. Ze vertelde me pas later dat het aan de andere kant van de stad was, en het dus anderhalf uur duurde voordat we er waren. En dan nog maar te zwijgen over de snelheid van de kapper. Bij mij heeft het een uur geduurd bij haar anderhalf uur. Na bijna 3 uur zijn we maar iets gaan eten en naar huis gegaan. 7 uur later en €50 armer was ik terug thuis, maar wel met een nieuwe haarsnit. Niet dat die zo geweldig is, eerder gewoon te noemen. Maar in een land waar de meeste jongeren gekleurd haar met een permanent hebben, ben ik blij dat ik met een normaal kapsel buiten kwam.

En bij een nieuwe haarsnit hoort natuurlijk een nieuwe outfit. Dus zondag ben ik gaan shoppen met twee Koreaanse meiden. Wat uiteindelijk best wel meeviel, wat een geluk dat ze bijna aan hun visa-kredietlimiet zaten. We waren naar het grootwarenhuis geweest met de meer “trendy kleding”. Maar wat trendy in Japan is, is voor ons knotsgek, best wel interessant. Volgende keer neem ik zeker mijn camera mee. Nadien zijn we gaan eten in (hoe kan het ook anders) een Koreaans restaurant. Koreaans eten is normaal heel pikant, maar hetgeen ik heb gegeten was eigenlijk helemaal niet pikant. Ik weet niet meer hoe het heette, maar het was een gloeiend hete kom, met rijst, groeten en een ei, dat je zelf al roerend bakte. Best wel o.k. Ook hier heb ik geen foto’s van.

Dat was zowat mijn weekend. De rest van de week niet veel speciaals. Vrijdag komt er wel een zware dag. Eerst moet ik een presentatie geven (Gelukkig niet in het Japans, maar in het Engels). Ik ga praten over de België, ja niet over Japan. Waarschijnlijk vooral over de staatsstructuur en de economische aspecten van een theoretische splitsing. En dan een veel te moeilijke kanji test, waarvoor ik kanji moet leren die veel Japanners nog niet eens kennen. (Zoals 虞 enz.) Maar ja, Shaanainaa (niets aan te doen, しゃあないなあ), zoals ze hier in Osaka zeggen.

Tutor en Minoh-park 7 november 2007

Het is weeral veel te lang geleden. Ja, ik weet het ik ben nogal tam en het internet is me ook niet bepaald goed gezind.

Ik ben de afgelopen twee weken echt wel heel tam geweest. Ik ben nauwelijks van de campus geweest. Het goede is dat ik heb gestudeerd, welja, een beetje toch.

Tutor

Iedereen van het Maple programma krijgt een tutor toegewezen. Een tutor is een student die me helpt met de dingen die niets met men studie te maken hebben. Voor mij heeft het een paar weken geduurd eer dat ik een tutor had, want ze konden blijkbaar niemand vinden die tutor wou worden van een Belg. De meeste tutors studeren de taal van diegenen waar ze tutor van zijn. Maar Nederlands is hier maar een optievak dat door niet veel studenten gevolgd wordt, dus hebben ze maar een tutor gezocht onder de studenten die Engels studeren. Wat op zicht wel goed is, hoewel ik bijna altijd in het Japans met haar (Yoko) praat, gebeurt het toch wel eens dat ik het niet in de Japans kan uitleggen en dan kan ik toch nog altijd op Engels terugvallen. Meestal is het een informele babbel, maar de laatste tijd probeer ik het dialect van Osaka onder de knie te krijgen, dus een beetje hulp daarbij is niet overbodig.

Ook heb ik al wat vriendinnen van mijn tutor leren kennen. Want om altijd met buitenlanders op te trekken ben ik niet naar Japan gekomen. Een week of twee geleden waren we over feestjes en nachtclubs bezig. Want in Japan heeft het woord feestje heel wat meer betekenissen dan in het Nederlands. Hier kan zowat alles wat te maken heeft met het samenkomen van mensen een feestje worden genoemd. Toen zei ik, dat ik wel eens naar een echt feetje wou gaan in een nachtclub, voor dat ik wist had ik een afspraak met een vriendin van men tutor, Erika (blijkt een zeer normale naam in Japan te zijn), om naar een of ander halloween party te gaan. Maar toen ik het tijdstip van het feestje zag, bleek toch dat ik niet ze duidelijk was geweest. Het was een soort van preparty. Het begon namelijk om 19 uur en eindigde om 22u30. Tijdens het feestje was het een zogenaamde Nomihodai, wat betekent dat je voor een vast bedrag zo veel kan drinken als je wil. Op zich wel goed als je weet dat een drankje daar €5 koste en de nomihoudai €20.

Maar toch, het was niet echt wat ik bedoelde. Wat niet wil zeggen dat ik me niet heb geamuseerd met ons drieën. Ja er was uiteindelijk nog een ander meisje (Junko) meegekomen. Wel een beetje vreemd was, dat ik dus de meiden waar ik ben mee weggeweest helemaal niet kende. Hoewel dat het vroeg was, viel het toch nog goed mee en heb ik me toch best goed geamuseerd. Nadien hebben we de metro genomen naar Namba (een wijk in Osaka) en zijn we ergens iets gaan eten, in een franse bistro. Ik heb een slaatje genomen met gegrild stokbrood met boter. Best lekker, wel veel te weinig, maar voor €4 mag je ook niet veel verwachten. Daarna hebben we terug de metro genomen, naar het monorailstation. Daar was ik van plan de monorail te nemen naar de unief. Maar bleek dat de ouders van Erica ons kwamen halen om me naar huis te brengen, en dat hebben ze ook gedaan, ze hebben me zelfs voor de deur van de dorm afgezet. (Was ik blij dat ik niet veel had gedrongen. J) Eigenlijk was de avond ervoor nogal zwaar geweest. Wat ik op z’n Japans maar een feestje zal noemen, in het Nederlands zouden we zuippartij zeggen.

Mede door de alcohol heb ik dus niet meer gedaan dan “gefeest” en geslapen.

Vorig weekend ben ik met Adam (VS) en Robert (Zweden), Met de fiets naar het park van Minoh gereden. Het was nog prima weer, toen we vertrokken om 13h was het een dikke 20 graden (in de schaduw). Het was een tochtje van 10 km maar we hebben toch wel een paar kilometer gewandeld omdat het gewoon te stijl was om te fietsen. En dan mag ik nog van geluk spreken dat in toch nog 3 versnellingen heb. Ik had de fiets gekregen van Peter, die hier vorig jaar studeerde. (Waarvoor een dikke dankjewel Peter, mocht je dit lezen.). Het park is vooral bekend voor zijn waterval en tempel. De tempel heb ik een paar weken geleden al gedaan dus werd het deze keer de waterval. Het was natuurlijk een super touristiche bedoeling, met vooral veel eten en natuurlijk takoyaki (deegballetjes met octopus) met veel mayonaise, heerlijk! Hier eten ze mayonaise met alles (behalve frieten), en ik hou er wel van.

De waterval was op zich niet zo speciaal, maar het was het geheel van de rotsen de waterval en de eetstalletjes. Dan zijn we daar nog een paar kotgenoten tegengekomen. Natuurlijk fotootjes nemen. (ik was men camera vergeten, dus ik ga die van Robert posten.) Het was toen al donker aan het worden, dus naar huis. We besloten een andere weg terug te nemen. Het was korter (dacht ik) maar het nadeel was dat we eerste nog 3 km moesten klimmen. Om dan een kilometer of 6 af te dalen. De 3 kilometer hebben we tegen een slakkengangetje gedaan, het afdalen wat sneller. Het was toen al pikdonker, er was bovendien geen verlichting. Maar wel veel verkeer. Gelukkig hielden de auto’s zich aan de limiet van 30 km/h, die we best gemakkelijk konden bijhouden en ons behoedde nog sneller te gaan. Maar ik wou snel thuis zijn want het was echt een heel stuk afgekoeld. Ik had niet anders bij dan een dunne sweater, wat ’s middags te warm was, was ’s avonds niet genoeg.

Ook heb ik de lessen die ik ga volgen, definitief gekozen. Ik heb een aantal lessen Japans gekozen. Daarnaast een les van David Uva in verband met nationalisme in Japan, een beetje een taboe-topic. Ook volg ik een les over spookverhalen van Kato-sensei. Een prof. die de hele tijd lacht, en zelf nu nog zweet als een paard. Dan is hij met groen krijt op bord aan het schrijven, en gaat ie dan zijn zweet van zijn gezicht vegen, met het gevolg dat zijn hele gezicht vol krijt hangt. Ook volg ik een leesles van een klein mannetje die steeds een das draagt van een of ander anime (Japanse animatiefilm) karakter. Dan volg ik ook een kanji-les die eigenlijk een beetje te moeilijk is, maar de leraar is wel interessant, het blijkt een van de grootse kanji-freaks te zijn van de universiteit. De kanji les is de zwaarste van allemaal, maar ik als ik ze niet volg ken ik over een jaar geen enkele kanji meer.

Donderdag en vrijdag gaan we op studiereis. Het schijnt een traditioneel Japans hotel te zijn met warmwaterbronnen en zeer goed eten, ik kijk er al naar uit!

Foto’s van de afgelopen twee weken hebben jullie nog te goed. Ik ga dat zo snel mogelijk in orde proberen te brengen.

Minoh-park