Aangezien ik weinig interessants gedaan heb de afgelopen dagen ga ik het kort houden. Zaterdag ben ik afgezakt naar Osaka downtown. Daar is een enorme winkel met een verdiep of 7 met zowat alles wat op elektriciteit werkt. Daar heb ik een toestelletje gekocht waar ik in heel Japan (de bewoonde wereld toch) draadloos op het Internet kan surfen. Bovendien is het nog niet eens heel traag, zeker in de steden. Maar daar zit ik niet, nee nee. Ik zit in een bunker van een aardbevingbestendig gebouw in de middle of nowhere. Ik zit aan de zuidkant, en kan daarom het signaal nog oppikken. Maar aan de noordkant wordt het echt wel traag. En dan denk je: aardbevingbestendig, dus niet veel lawaai van de buren. Wel, sommige muren zijn hier met staal versterkt, de andere, onder andere die tussen de kamers, zijn niet veel meer dan een houten plaat. Tot nu toe is het nogal meegevallen omdat ik op de hoek van het gebouw zit en men buur heeft een vriendin thuis, dus als hij zich wat gedraagt, is het hier best wel te doen. Geloof me, er zijn hier luidruchtige koppels hoor. 
EMobile Nu klinkt het allemaal heel simpel, je neemt dat ding uit het rek, gooit het in je mandje en rekent af. Maar zo gaat dat hier niet, nee nee. Eerst moet je beslissen welk toestelletje je wilt en dan welke formule. Tot zover alles goed.
Dan wilden ze weten waar ik woonde, wat voor computer en besturingssysteem ik had. Natuurlijk moet daar een formuliertje voor worden ingevuld. Ik wist dat het bij mij op kot werkte (heb het 3 keer gezegd), maar toch moesten ze tot drie maal toe zeggen dat het mijn met computer misschien niet zou werken en dat het enkel aan de zuidkant werkt. Dan moest er ‘nog’ een formuliertje worden ingevuld. Na een half uur had ik er wel genoeg van, en ik dacht dat het in orde was. Maar nee, ik moest nog een uur wachten voor ik dat kastje kon ophalen. O.k. geen probleem. Na een uur rondgeslenterd te hebben tussen computers en bijbehorende geeks, dacht ik het ding op te kunnen halen. Na nog eens 10 minuten te hebben gewacht, vertelden ze me, met bijbehorend toneeltje en veel “welgemeende” excuses (‘t was trouwens ik die fout was), dat ik in mijn adres een kanji was vergeten te schrijven, waardoor ik nog eens een dik half uur moest wachten. Maar na een klein uurtje en nog een formuliertje later, kan ik waar dan ook, wanneer dan ook, hoeveel dan ook op het Internet. Heerlijk!
Zondag ben ik naar de Carrefour gegaan. Dat is een van de weinig winkels waar je echte kaas, goed brood, en Choco kan kopen. Het is een ongeveer 20 min met de fiets heen, en een dik half uur terug (bergop). Maar halverwege de heenweg ben ik in een stuk rubber met een nagel gereden. Met gevolg dat ik de rest al wandelend heb moeten afleggen. Op de terugweg dan langs een fietsenmaker gegaan (Ik wist er toevallig een zijn). In 10 minuten was men band gerepareerd en kon ik verder. Nog een geluk dat alles hier tot 9 uur ’s avonds open is. In België had ik niet zo snel een fietsenmaker gevonden die om 7 uur nog band zou hebben hersteld.
Nadien nog naar een “verjaardagsfeestje” van Emi (Emanuela) geweest. Waar ik okonimiyaki heb gemaakt. Het was blijkbaar goed want ik ben door de meiden van het 5e verdiep van dorm 2 direct benoemd tot de huiskok. Of dat een goed ding is, laat ik in het midden.
Dat was zowat mijn vorig weekend. Dit weekend ga ik eindelijk eens de toerist uithangen, ik ben van plan om naar Nara en misschien ook Kioto te gaan. Tot later!
