Eten, drinken, feesten 2 december 2007

Deze week was het best wel een drukke week. Maandag ben ik naar de Japanse tuin van een park hier in de buurt geweest (万博記念公園, banpaku ki’nen ko’en). De bladeren van de bomen zijn hier overal aan het verkleuren. Nu denk je, dat is niet zo speciaal, dat doen de loofbomen in België ook (Ja geloof het of niet, er is me gevraagd of de bladeren van de bomen in België ook verkleuren), maar hier is het echt wel prachtig.. Bij het aanplanten van een Japanse tuin houdt men rekening met hoe de tuin er in de herfst zal uitzien, wat een prachtig palet van herfsttinten oplevert. Ik laat de foto’s voor zich spreken.

Donderdag ban ik naar een nomikai (飲み会) geweest. Wat zoveel betekent als elkaar ontmoeten en drinken. Ik was uitgenodigd op het appartement van 3 Japanse studentes van hier op de unief. Wel best speciale gevallen, maar ze zijn wel cool. Takae de meest excentrieke van al, staat meestal op de campus gekleed als een halve hippie een sigaretje te rollen. Niet bepaald een doorsnee Japanse. Ze geven elke week een feestje op hun appartement (wel eigen drank meebrengen). Deze week was er uitzonderlijk veel volk, een man of 20. Ik heb me echt goed geamuseerd, de ochtend erna wel minder, ma soit.

Vrijdag was ik uitgenodigd op een tabehodai/nomihodai (食べ放題/飲み放題). Tabehodai = eten a gogo, nomihodai = drinken a gogo. Het was georganiseerd door de studenten Spaans. Glenda van bij mij op kot is Spaanstalig en vroeg of ik en nog een paar andere ook meegingen. Het was in een privé-tatami-kamer van een restaurant ergens in Umeda (’t centrum). Het eten was niet zo speciaal, maar ik had meer het idee dat het om de alcohol ging. Hoewel ik me goed heb gedragen hoor.

Zaterdag heb ik tot een stuk in de namiddag geslapen. In de late namiddag ben ik weeral naar Umeda gegaan om te gaan eten met Emanuela (It), Elizabeth (een Japanologe die in Leuven heeft gestudeerd) en haar Japanse vriend, Go en een Japanse vriendin van Emanuela, Ayumi. Ayumi is echt super grappig. Zaterdag had ze laarzen met zeer hoge hakken aan, met gevolg dat ze liep alsof ze net een fles wijn had leeggedronken en dan moet je nog weten dat ze niet stil kan praten, maar altijd roept. Het was de moeite hoor, maar ‘t is echt wel een lieve meid.

Dat was zowat men weekend. Volgende weekend is er veel gepland, waarschijnlijk zaterdag naar Kobe en zondag naar Kioto. Ik weet nu al, dat ik bekaf ga zijn, dus het kan wel even duren voor je iets van me hoort.

Ook heb ik nog 2 foto’s van het eten tijdens de studiereis, gepost. Heerlijk!

Nara 25 november 2007

Nara is een stad die bekendstaat om zijn tempels en ligt op twee uur sporen van Minoh. Nara is dan ook ideaal voor een daguitstapje. Samen met 6 kotgenoten ben ik vroeg in de ochtend vertrokken. Ik had de trip een beetje voorbereid, maar met 7 is het natuurlijk onmogelijk om te houden aan een schema. Het begon al tijdens de treinreis, we moesten 3 keer overstappen. In het station waar we de eerste keer moesten overstappen, wou Robert, net voor de trein kwam, nog snel even zijn blikje wegwerpen, met gevolg dat de deuren voor zijn neus slootten. Er zat niet anders op, dan te wachten tot hij met de volgende trein aankwam. Gelukkig rijdt de monorail om het kwartier, dus al bij al viel het nog mee. De trein naar Nara vertrok in Osaka-station, een van de drukste stations van de stad. Het was inderdaad druk, hoewel het nog geen eens spits was.

 

Onze eerste stop was de Horyuji (法隆寺), een tempel waarvan enkele gebouwen tot de oudste houten gebouwen ter wereld behoren, en geklasseerd is al Unesco werelderfgoed. Eigenlijk viel die een beetje tegen, er waren zeker interessante gebouwen, maar die waren niet allemaal zou oud, en zelf de oudste waren niet volledig oud. Ze is de centrale pilaar van de pagode geveld in 594, maar niet de hele constructie dateert van 594. Maar al bij al, heb ik geen spijt van naar de Horyuji te zijn gegaan. Het blijft een ‘must see’ voor elke Japanreiziger.

 

Daarna zijn we naar Nara park (奈良公園) gegaan. Het park staat bekend om zijn tamme herten, en niet een paar maar honderden. Er worden zelf snoepjes verkocht die gebaseerd zijn op hertenkeutels. In het park zijn 2 tempels en een shintoheiligdom te bezichtigen. Ik had ze graag allemaal bezichtigd, maar uiteindelijk is het enkel de Todaiji (東大寺) geworden. Todaiji betekent grote westelijke tempel, en groot is hij. De grote boeddhahal is 48,74 meter hoog en 57 meter breed, wat de grote boeddhahal het grootste houten gebouw ter wereld maakt. In het gebouw staat een enorm boeddhabeeld. Allemaal zeer impressionant.

 

Aangezien het al eind november is, en dus vroeg donker wordt, sloot alles al zeer vroeg. Na de Todaji hebben we nog wat souvenirwinkeltjes bezocht en dan de trein naar huis genomen.

 

Natuurlijk heb ik een aantal foto’s genomen. Ik moet toegeven dat ik behoorlijk slecht heb gefotografeerd. Mijn camera stond op de verkeerde modus, wat ik te laat opmerkte. Maar ja, hier zijn ze.

Een doordeweeks weekend 24 november 2007

Aangezien ik weinig interessants gedaan heb de afgelopen dagen ga ik het kort houden. Zaterdag ben ik afgezakt naar Osaka downtown. Daar is een enorme winkel met een verdiep of 7 met zowat alles wat op elektriciteit werkt. Daar heb ik een toestelletje gekocht waar ik in heel Japan (de bewoonde wereld toch) draadloos op het Internet kan surfen. Bovendien is het nog niet eens heel traag, zeker in de steden. Maar daar zit ik niet, nee nee. Ik zit in een bunker van een aardbevingbestendig gebouw in de middle of nowhere. Ik zit aan de zuidkant, en kan daarom het signaal nog oppikken. Maar aan de noordkant wordt het echt wel traag. En dan denk je: aardbevingbestendig, dus niet veel lawaai van de buren. Wel, sommige muren zijn hier met staal versterkt, de andere, onder andere die tussen de kamers, zijn niet veel meer dan een houten plaat. Tot nu toe is het nogal meegevallen omdat ik op de hoek van het gebouw zit en men buur heeft een vriendin thuis, dus als hij zich wat gedraagt, is het hier best wel te doen. Geloof me, er zijn hier luidruchtige koppels hoor.

EMobile Nu klinkt het allemaal heel simpel, je neemt dat ding uit het rek, gooit het in je mandje en rekent af. Maar zo gaat dat hier niet, nee nee. Eerst moet je beslissen welk toestelletje je wilt en dan welke formule. Tot zover alles goed. Dan wilden ze weten waar ik woonde, wat voor computer en besturingssysteem ik had. Natuurlijk moet daar een formuliertje voor worden ingevuld. Ik wist dat het bij mij op kot werkte (heb het 3 keer gezegd), maar toch moesten ze tot drie maal toe zeggen dat het mijn met computer misschien niet zou werken en dat het enkel aan de zuidkant werkt. Dan moest er ‘nog’ een formuliertje worden ingevuld. Na een half uur had ik er wel genoeg van, en ik dacht dat het in orde was. Maar nee, ik moest nog een uur wachten voor ik dat kastje kon ophalen. O.k. geen probleem. Na een uur rondgeslenterd te hebben tussen computers en bijbehorende geeks, dacht ik het ding op te kunnen halen. Na nog eens 10 minuten te hebben gewacht, vertelden ze me, met bijbehorend toneeltje en veel “welgemeende” excuses (‘t was trouwens ik die fout was), dat ik in mijn adres een kanji was vergeten te schrijven, waardoor ik nog eens een dik half uur moest wachten. Maar na een klein uurtje en nog een formuliertje later, kan ik waar dan ook, wanneer dan ook, hoeveel dan ook op het Internet. Heerlijk!

Zondag ben ik naar de Carrefour gegaan. Dat is een van de weinig winkels waar je echte kaas, goed brood, en Choco kan kopen. Het is een ongeveer 20 min met de fiets heen, en een dik half uur terug (bergop). Maar halverwege de heenweg ben ik in een stuk rubber met een nagel gereden. Met gevolg dat ik de rest al wandelend heb moeten afleggen. Op de terugweg dan langs een fietsenmaker gegaan (Ik wist er toevallig een zijn). In 10 minuten was men band gerepareerd en kon ik verder. Nog een geluk dat alles hier tot 9 uur ’s avonds open is. In België had ik niet zo snel een fietsenmaker gevonden die om 7 uur nog band zou hebben hersteld.

Nadien nog naar een “verjaardagsfeestje” van Emi (Emanuela) geweest. Waar ik okonimiyaki heb gemaakt. Het was blijkbaar goed want ik ben door de meiden van het 5e verdiep van dorm 2 direct benoemd tot de huiskok. Of dat een goed ding is, laat ik in het midden.

Dat was zowat mijn vorig weekend. Dit weekend ga ik eindelijk eens de toerist uithangen, ik ben van plan om naar Nara en misschien ook Kioto te gaan. Tot later!

Studiereis 14 november 2007

Ik had het al aangekondigd in men vorig bericht: de (studie)reis!

Donderdag en vrijdag ben ik naar de noordwestkust van Japan geweest. Het was een reis georganiseerd (en gesubsidieerd) door de universiteit. We zijn donderdag ochtend met de bus vertrokken, de reis was niet zo heel interessant, omdat het zicht vanop de autosnelweg eerder saai te noemen was. Na een uur of 4 zijn we gestopt bij de “Eiheiji” (de tempel van de eeuwige vrede, 永平寺). Het is een van de grotere boeddhistische tempels van het land. De tempel was echt wel de moeite waard, zeker nu de bladeren van de bomen hun herfsttinten hebben gekregen.

De foto’s

Daarna zijn we naar het hotel gegaan. Het hotel was een traditioneel Japans hotel (ryokan). Wat dus betekent dat je op een futon slaapt. In het hotel was ook een onsen (warmwaterbron). Bijna iedereen bleek het geweldig te vinden, maar eigenlijk was het voor mij niet veel meer dan een bad met warm water. Volgens de traditie moest je er een keer voor het avondmaal, na het avondmaal en in de morgen in gaan. Maar na een keertje een kwartier in het warme water te hebben gezeten, had ik het toch wel gehad.

Het eten in het hotel was geweldig. Een uitgebreid Japans diner en ontbijt waren inbegrepen in de prijs. En zeker de moeite waard. Het diner alleen al kostte meer dan wat we hebben betaald voor de hele reis.

Foto’s volgen later

De dag daarna zijn we met een aanzienlijke kater naar een zogenaamd “traditioneel Japans dorp” geweest. Eigenlijk was het een soort van park met souvenirwinkels. En niet een paar winkeltjes, maar alleen maar winkels met “Japanse producten” (Hoewel dat op de onderkant wel “made in China” stond geschreven).

Foto’s

Vervolgens zijn we naar zee gegaan, om daar een rotsformatie te bezichtigen. Deze stond bovendien bekend als de meest befaamde zelfmoordplek van de regio (dit is Japan weet je). Het was best wel de moeite, wel een beetje veel wind.

En weer wat fotootjes

Ja het is aan de foto’s te zien, ik moest dringend naar de kapper. Een vriend van een vriendin van een Koreaans meisje van bij mij op kot runt een zaak. Dus ben ik samen met dat meisje gegaan. Ze vertelde me pas later dat het aan de andere kant van de stad was, en het dus anderhalf uur duurde voordat we er waren. En dan nog maar te zwijgen over de snelheid van de kapper. Bij mij heeft het een uur geduurd bij haar anderhalf uur. Na bijna 3 uur zijn we maar iets gaan eten en naar huis gegaan. 7 uur later en €50 armer was ik terug thuis, maar wel met een nieuwe haarsnit. Niet dat die zo geweldig is, eerder gewoon te noemen. Maar in een land waar de meeste jongeren gekleurd haar met een permanent hebben, ben ik blij dat ik met een normaal kapsel buiten kwam.

En bij een nieuwe haarsnit hoort natuurlijk een nieuwe outfit. Dus zondag ben ik gaan shoppen met twee Koreaanse meiden. Wat uiteindelijk best wel meeviel, wat een geluk dat ze bijna aan hun visa-kredietlimiet zaten. We waren naar het grootwarenhuis geweest met de meer “trendy kleding”. Maar wat trendy in Japan is, is voor ons knotsgek, best wel interessant. Volgende keer neem ik zeker mijn camera mee. Nadien zijn we gaan eten in (hoe kan het ook anders) een Koreaans restaurant. Koreaans eten is normaal heel pikant, maar hetgeen ik heb gegeten was eigenlijk helemaal niet pikant. Ik weet niet meer hoe het heette, maar het was een gloeiend hete kom, met rijst, groeten en een ei, dat je zelf al roerend bakte. Best wel o.k. Ook hier heb ik geen foto’s van.

Dat was zowat mijn weekend. De rest van de week niet veel speciaals. Vrijdag komt er wel een zware dag. Eerst moet ik een presentatie geven (Gelukkig niet in het Japans, maar in het Engels). Ik ga praten over de België, ja niet over Japan. Waarschijnlijk vooral over de staatsstructuur en de economische aspecten van een theoretische splitsing. En dan een veel te moeilijke kanji test, waarvoor ik kanji moet leren die veel Japanners nog niet eens kennen. (Zoals 虞 enz.) Maar ja, Shaanainaa (niets aan te doen, しゃあないなあ), zoals ze hier in Osaka zeggen.

Tutor en Minoh-park 7 november 2007

Het is weeral veel te lang geleden. Ja, ik weet het ik ben nogal tam en het internet is me ook niet bepaald goed gezind.

Ik ben de afgelopen twee weken echt wel heel tam geweest. Ik ben nauwelijks van de campus geweest. Het goede is dat ik heb gestudeerd, welja, een beetje toch.

Tutor

Iedereen van het Maple programma krijgt een tutor toegewezen. Een tutor is een student die me helpt met de dingen die niets met men studie te maken hebben. Voor mij heeft het een paar weken geduurd eer dat ik een tutor had, want ze konden blijkbaar niemand vinden die tutor wou worden van een Belg. De meeste tutors studeren de taal van diegenen waar ze tutor van zijn. Maar Nederlands is hier maar een optievak dat door niet veel studenten gevolgd wordt, dus hebben ze maar een tutor gezocht onder de studenten die Engels studeren. Wat op zicht wel goed is, hoewel ik bijna altijd in het Japans met haar (Yoko) praat, gebeurt het toch wel eens dat ik het niet in de Japans kan uitleggen en dan kan ik toch nog altijd op Engels terugvallen. Meestal is het een informele babbel, maar de laatste tijd probeer ik het dialect van Osaka onder de knie te krijgen, dus een beetje hulp daarbij is niet overbodig.

Ook heb ik al wat vriendinnen van mijn tutor leren kennen. Want om altijd met buitenlanders op te trekken ben ik niet naar Japan gekomen. Een week of twee geleden waren we over feestjes en nachtclubs bezig. Want in Japan heeft het woord feestje heel wat meer betekenissen dan in het Nederlands. Hier kan zowat alles wat te maken heeft met het samenkomen van mensen een feestje worden genoemd. Toen zei ik, dat ik wel eens naar een echt feetje wou gaan in een nachtclub, voor dat ik wist had ik een afspraak met een vriendin van men tutor, Erika (blijkt een zeer normale naam in Japan te zijn), om naar een of ander halloween party te gaan. Maar toen ik het tijdstip van het feestje zag, bleek toch dat ik niet ze duidelijk was geweest. Het was een soort van preparty. Het begon namelijk om 19 uur en eindigde om 22u30. Tijdens het feestje was het een zogenaamde Nomihodai, wat betekent dat je voor een vast bedrag zo veel kan drinken als je wil. Op zich wel goed als je weet dat een drankje daar €5 koste en de nomihoudai €20.

Maar toch, het was niet echt wat ik bedoelde. Wat niet wil zeggen dat ik me niet heb geamuseerd met ons drieën. Ja er was uiteindelijk nog een ander meisje (Junko) meegekomen. Wel een beetje vreemd was, dat ik dus de meiden waar ik ben mee weggeweest helemaal niet kende. Hoewel dat het vroeg was, viel het toch nog goed mee en heb ik me toch best goed geamuseerd. Nadien hebben we de metro genomen naar Namba (een wijk in Osaka) en zijn we ergens iets gaan eten, in een franse bistro. Ik heb een slaatje genomen met gegrild stokbrood met boter. Best lekker, wel veel te weinig, maar voor €4 mag je ook niet veel verwachten. Daarna hebben we terug de metro genomen, naar het monorailstation. Daar was ik van plan de monorail te nemen naar de unief. Maar bleek dat de ouders van Erica ons kwamen halen om me naar huis te brengen, en dat hebben ze ook gedaan, ze hebben me zelfs voor de deur van de dorm afgezet. (Was ik blij dat ik niet veel had gedrongen. J) Eigenlijk was de avond ervoor nogal zwaar geweest. Wat ik op z’n Japans maar een feestje zal noemen, in het Nederlands zouden we zuippartij zeggen.

Mede door de alcohol heb ik dus niet meer gedaan dan “gefeest” en geslapen.

Vorig weekend ben ik met Adam (VS) en Robert (Zweden), Met de fiets naar het park van Minoh gereden. Het was nog prima weer, toen we vertrokken om 13h was het een dikke 20 graden (in de schaduw). Het was een tochtje van 10 km maar we hebben toch wel een paar kilometer gewandeld omdat het gewoon te stijl was om te fietsen. En dan mag ik nog van geluk spreken dat in toch nog 3 versnellingen heb. Ik had de fiets gekregen van Peter, die hier vorig jaar studeerde. (Waarvoor een dikke dankjewel Peter, mocht je dit lezen.). Het park is vooral bekend voor zijn waterval en tempel. De tempel heb ik een paar weken geleden al gedaan dus werd het deze keer de waterval. Het was natuurlijk een super touristiche bedoeling, met vooral veel eten en natuurlijk takoyaki (deegballetjes met octopus) met veel mayonaise, heerlijk! Hier eten ze mayonaise met alles (behalve frieten), en ik hou er wel van.

De waterval was op zich niet zo speciaal, maar het was het geheel van de rotsen de waterval en de eetstalletjes. Dan zijn we daar nog een paar kotgenoten tegengekomen. Natuurlijk fotootjes nemen. (ik was men camera vergeten, dus ik ga die van Robert posten.) Het was toen al donker aan het worden, dus naar huis. We besloten een andere weg terug te nemen. Het was korter (dacht ik) maar het nadeel was dat we eerste nog 3 km moesten klimmen. Om dan een kilometer of 6 af te dalen. De 3 kilometer hebben we tegen een slakkengangetje gedaan, het afdalen wat sneller. Het was toen al pikdonker, er was bovendien geen verlichting. Maar wel veel verkeer. Gelukkig hielden de auto’s zich aan de limiet van 30 km/h, die we best gemakkelijk konden bijhouden en ons behoedde nog sneller te gaan. Maar ik wou snel thuis zijn want het was echt een heel stuk afgekoeld. Ik had niet anders bij dan een dunne sweater, wat ’s middags te warm was, was ’s avonds niet genoeg.

Ook heb ik de lessen die ik ga volgen, definitief gekozen. Ik heb een aantal lessen Japans gekozen. Daarnaast een les van David Uva in verband met nationalisme in Japan, een beetje een taboe-topic. Ook volg ik een les over spookverhalen van Kato-sensei. Een prof. die de hele tijd lacht, en zelf nu nog zweet als een paard. Dan is hij met groen krijt op bord aan het schrijven, en gaat ie dan zijn zweet van zijn gezicht vegen, met het gevolg dat zijn hele gezicht vol krijt hangt. Ook volg ik een leesles van een klein mannetje die steeds een das draagt van een of ander anime (Japanse animatiefilm) karakter. Dan volg ik ook een kanji-les die eigenlijk een beetje te moeilijk is, maar de leraar is wel interessant, het blijkt een van de grootse kanji-freaks te zijn van de universiteit. De kanji les is de zwaarste van allemaal, maar ik als ik ze niet volg ken ik over een jaar geen enkele kanji meer.

Donderdag en vrijdag gaan we op studiereis. Het schijnt een traditioneel Japans hotel te zijn met warmwaterbronnen en zeer goed eten, ik kijk er al naar uit!

Foto’s van de afgelopen twee weken hebben jullie nog te goed. Ik ga dat zo snel mogelijk in orde proberen te brengen.

Minoh-park

Eindelijk les 25 oktober 2007

Het heeft een tijdje geduurd maar eindelijk zijn de lessen begonnen. Vorige keer heb ik verteld over een plaatsingstest. De resultaten van de test vielen goed mee. De punten werden verdeeld in vier categorieën, voor kanji (Japanse karakters) zat ik in het hoogste niveau, voor grammatica in het op een na hoogste niveau. Toch moet ik dit alles wel relativeren, de vragen waren namelijk ‘multiple choise’ vragen. Dit maakt de test niet zo heel relevant, ik had een A voor kanji maar eigenlijk kan ik maar een paar honderd kanji werkelijk schrijven, dus niet bepaald relevant. De resultaten van die test bepalen dan ik welke groep ik terecht kom. Uiteindelijk zit ik dan in de op het een na hoogste niveau. In dit niveau ben ik verplicht een aantal lessen (10u30’) verplicht te volgen. Spijtig genoeg gaat alles nogal traag in die lessen, niet dat ik alles al weet, maar ik ben toch wel een ander tempo gewoon in Leuven. Ik heb ook een paar lessen van een niveau hoger meegevolgd, en die zijn dan weer een beetje te moeilijk. Maar al bij al ben ik best tevreden.

Naast die verplichte lessen heb ik vooral gekozen om andere taallessen te volgen. Daarnaast volg ik nog 2 lessen in het Engels, een over Japanse economie en een andere over politiek. Misschien ga ik nog een les volgens in het Japans, maar ik wil ze dan ook wel kunnen verstaan. Als ik een tekst moet lezen is het niet de bedoeling dat ik een paar dagen bezig ben met de vertaling, anders kan ik beter een Japanse taalles volgen.

Foto’s

Ik heb al een paar foto’s op een online album geplaatst. Later volgen er nog meer.

Het hotel

Katsuonji – Boeddhistische tempel

Eindelijk Internet 14 oktober 2007

Zojuist nog eens alle berichten doorgenomen van iedereen. Het is leuk te weten dat er zovelen geïnteresseerd zijn in mijn Japan-avontuur. Dank je!

Eindelijk Internet

Het heeft lang geduurd, maar het is eindelijk gelukt op Internet te geraken. Hoewel dat het de laatste dagen met mijm computer niet meer lukte. Dan denk je Japan het land van de elektronische snufjes, daar zal ik overal wel op een draadloos netwerk kunnen, niet dus. Er is een draadloos netwerk, maar dat is enkel bereikbaar in de buurt (buiten, niet binnen) van een paar lesgebouwen en dan nog is het signaal zeer zwak. Ik heb zelf een nieuwe netwerkkaart moeten kopen omdat diegene die in men computer zat, het netwerk niet kon oppikken. En dan is er nog een computer lokaal, het heeft anderhalve week geduurd eer we daar binnen mochten. Het ergste was dat ze geen enkele reden hadden om ons daar niet binnen te laten. Elke kaar kreeg ik een ander excuus te horen. We hadden een paswoord gekregen voor het internet, bleek dat paswoord enkel te werken op de andere campussen van Osaka university. Dan heeft het nog een week geduurd dat we een paswoord kregen voor de computers van het netwerk van de campus waar ik zit. Van internet op de kamer is er geen sprake, nee nee. Als we in het weekend Skype willen gebruiken, moeten we maar buiten met ons laptopje gaan zitten.

Het hotel

Het was eigenlijk best wel o.k. voor zijn geld. Er was airco op de kamer. Een badjas en slippers waren er ook. Bovendien was het in het centrum. Op een kwartiertje was ik in Nipponbashi of Namba (wijken met veel restaurants en vreemde winkels). Op die dag dat ik op hotel verbleef heb ik eigenlijk niets noemenswaardig ngedaan. Ik ben een webcam en headset gaan kopen in “den den town” (de elektronica wijk), en heb voor de rest rondgelopen en een beetje in de winkels rondgeneusd. En ik had blijkbaar het goede moment uitgekozen, zondag namiddag, laten we zeggen, dat ik niet alleen was.

De dorm

Ik heb veel verhalen gehoord over de erbarmelijke toesten in de dorm. Het goede is dat ik niet in die beruchte dorm zit, maar in een ander moderner gebouw. De Kamer valt best mee, ze is niet te klein en ik heb airco en een badkamertje met wasbak en toilet. De rest van het gebouw is een andere zaak. De keuken was enorm smerig, ik ben een volle dag bezig geweest met het kuisen van de keuken en dan ziet ze er nog vies uit. Dan spreek ik nog niet over de schimmels die het gebouw bevolken. Maar ja, ik mag toch nog best van geluk spreken in dit gebouw te zitten, dus eigenlijk mag ik niet klagen.

Ik zit op het gelijkvloers van een gebouw met 6 verdiepingen. De meisje hebben weeral geluk zijn zitten bovenaan en hebben een prachtig zicht over de stad, zeker ’s nachts. Ik zie enkel bomen en stuiken. En ook heel veel beestjes. Het is niet dat ik bang ben van een paar insectjes of spinnen. Maar 10 cm grote spinnen met fluo groene strepen zijn toch ook niet mijn vrienden. Als je met gedimd licht ‘s nacht aan je bureau zit te schrijven en er komt zo een kanjer gepasseerd sta je snel op je stoel hoor! En die zijn dan nog klein, naar het schijnt ziftten hier spinnen die qua grootte niet moeten onderdoen voor een pizza.

Op het gelijkvloers zitten we met z’en vieren. Een Deen, een Oostenrijker, een Braziliaan en ik. Buiten de Braziliaan zijn voorliefde voor aangebrande ui, vallen het allemaal goed mee. Er zitten zowat mensen van over de hele wereld. Maar vooral Aziaten uit Korea, China, Thailand en Vietnam. Ik heb nog niet met iedereen contact gehad, maar ben al wel een paar keer weggeweest met de Koreanen. Ze spraken wel bijna geen engels, maar wel zeer goed Japans, dus goed om men Japans te oefenen. Ja eigenlijk heb ik nog niet veel Japansers ontmoet, dus momenteel doen de Koreanen dienst als surrogaat Japanners. J En ik verschiet er telkens van hoeveel dat Koreanen en Japanners gemeen hebben. Japanners hebben altijd de neiging om te zeggen dat ze zo uniek zijn etc. Maar dat is eerder een waanidee. Wel moet ik erbij zeggen dat het de Koreanen zijn, die veel dingen van de Japanners overnemen.

Osaka

Ik moet eigenlijk toegeven dat Osaka de stad was waar ik het liefste studeerde, maar eigenlijk heb ik nog geen moment spijt gehad hier te zitten. Ik heb zo een beetje het gevoel dat het hier allemaal een beetje losser aan toe gaat dan in Tokio. Ik voel me hier wel best thuis in deze stad. Ook spreken ze hier een sappig dialect dat ik zo snel mogelijk onder de knie wil krijgen.

De unief

Man man man, dit is volgens mij een van de slecht georganiseerde universiteiten in Japan. Van alles dat gepland is, wordt uitgesteld of afgelast. Overlaatst had ik een afspraak met men academisch adviseur, professor Kato, ik heb een uur gewacht en hij is niet opgedaagd. En blijkbaar is dat hier niet abnormaal.

Het leven op de unief begint hier bijna zijn gangetje te gaan. De lessen starten deze week. Ondertussen heb ik mijn plaatsingstest ook gehad, de resultaten van de test bepalen in welk niveau ik de lessen Japans kan volgens. Dus hopelijk heb ik die test goed gedaan zodat ik in het juiste niveau terecht kom. Ik hoop dat de lessen Japans meevallen. Want ik dacht dat ik ook lessen kan volgen die voor de gewone studenten zijn bedoeld, maar blijkbaar geld dat enkel voor de hoorcolleges en niet voor de interactieve lessen. Want ik wou de les Koreaans voor beginners volgen, maar dat mocht om een of andere reden niet. Ik heb het nog eens geprobeerd en het is o.k. als ik naar de les ga, maar ik kan het vak niet in men programma opnemen. Wel spijtig.

Katsuoji

Aangezien we aan de rand van de bergen zitten, moest ik natuurlijk is een keertje de bergen intrekken om daar een kijkje te nemen. Hier wat foto’s en weetjes.

Er zijn nauwelijks wandelpaden in de bergen rond Osaka. We moesten dan ook gewoon naast de weg lopen.

De snelheid van de auto deed me twijfelen of ze werkelijk wel km/h gebruiken en niet m/h, de maximum snelheid was 40 maar iedereen reed een stuk sneller.

Wat mij ook verbaasde was het afval. Op staat zie je hier nauwelijks afval. Een sigaret gooi je dan ook niet op straat maar, bewaar je in een draagbare asbak. Maar in de natuur is het blijkbaar wel o.k. om alles weg te gooien. En dan ook alles, ik heb zelfs copmputetmonitors in bomen zien hangen. En niet af en toe, maar de hele weg naar de tempel lag vol afval, een zeer treurig zicht.

Eerder heb ik al verteld over de apen die in de bossen zitten. Op weg naar de tempel zagen we 2 apen de weg oversteken, het was de eerste keer dat ik apen in het wild zag, dus best wel spectaculair. Aan de kant, van waar de apen van kwamen zaten er nog 2, toen we die aan het fotograferen waren, kwam er opeens een van de apen die zojuist was overgestoken schreeuwend op ons afgerend. We hadden dat helemaal niet verwacht en schrokken ons dood. Die aapje reiken maar tot mijn knieën, maar toch. Op 2 meter van ons, bleef dat aapje ons aanstaren. Ik denk dat het aapje zelf ook geschrokken was wat, hij wist precies ook niet wat te doen. Wij hebben dan maar rustig de straat over gestoken en hem voorbij gewandeld.

De tempel of heiligdom (ik weet hoe het te noemen) was niet de spectaculairste van Japan, maar het was de eerste keer dat ik een boeddhistische tempel betrad, dus zeker wel de moeite.

Voor de rest heb ik veel gewinkeld, je staat er van versteld hoeveel spullen je eigenlijk nodig heb ik het dagdagelijkse leven. Ook moest ik voor de ziekteverzekering nog naar het ziekenhuis voor een controle. Tot men verbazing was ik verplicht een röntgenfoto te laten nemen. Ik dacht dat ze dat niet zomaar zonder reden deden, maar in Japan blijkbaar wel.

gsm

Ook heb ik een gsm gekocht, alé ja, gekocht ik niet het juiste woord. In Japan neem je een abonnement en krijg je een gsm. Krijgen is misschien ook niet het juiste woord. Ik heb een abonnenment van €20 per maand en kan daarmee voor €10 per maand mee bellen. Dus uiteindelijk heb ik de gsm niet gratis. Maar ik ben er wel best tevreden mee, Japanse gsm’s zijn wel enorm groot, maar ze hebben dan ook een enorm LCD-scherm. Ook kan ik er een aantal leuke dingen mee doen. e-mails verzenden is hier standaard. En een FM-radio is ook niet zo spectaculair. Maar ik kan men gsm zelfs als afstandsbediening gebruiken voor de tv. En dat zonder allerlei codes te moeten ingeven voor het ding eindelijk werkt, zoals bij die universele afstandsbedieningen.

Eten en drinken.

Zoals eerder al bewezen in men bericht over het hotel, is niet alles schandalig duur in Japan. Zo is het ook met eten. Appels kosten hier al snel €0,75 per stuk, maar een kilo bananen kun je hier dan weer kopen voor €0,50. En vis is hier goedkoper dan in België, zelf vis afkomstig uit Denemarken kost hiet minder.

Het bier daarentegen is wel best duur, een blikje bier kost hier een dikke euro, en dan is het nog geen eens goed. Het Japanse bier is veel te zoet naar mijn zin. En de wijn nog veel zoeter. De slechte wijn die ik ooit heb gedrongen, was een flesje Japanse wijn een paar dagen geleden. Ze verkopen hier zelf wijn met toegevoegde suikers, bah!

Je kunt hier een fles kopen voor €2 maar dan is het echt rommel. Voor een goed (te drinken) flesje wijn moet je hier toch wel €6 neertellen.

Het winkelen op zich is al een hele opdracht. Je kunt hiet niet alle producten vinden, die je in de Europese supermarkten vindt, wel zijn er dan weer een hele hoop andere producten. Niet te vergeten dat alles in het Japans is geschreven. winkelen duurde de eerste dagen dan ook 3 keer zo lang als ik gewoon ben.

Dit is zowat een korte samenvatting van de hoogtepunten van afgelopen 2 weken. Ik ga later nog meer foto’s op het internet gooien, maar voor het moment moet je het hiermee stellen. Ah ja, ik heb dit maar nogal haastig geschreven, dus niet letten op de spelfouten alsjeblieft.

Ik leef nog! 14 oktober 2007

Ja, het heeft een tijdje geduurd, maar eindelijk ben ik met men laptop op het Internet Geraakt. Ik ga morgen een uitgebreider bericht en foto’s posten. Momenteel kan ik al wel zeggen dat alles goed gaat. Halve de problemen die er heersen tussen men computer en het draadloze netwerk. Ik ben er zeker van dat de universiteiten in pakweg Kazachstan een beter netwerk hebben dan de universiteit waar ik studeer.

De reis 1 oktober 2007

Op zich verschilde de reis naar Japan niet veel met een reis naar een ander land. Hoewel de vlucht naar Istambul wel iets speciaal is.　Op internet sprak iemand over de unieke sfeer van Turkish airways, en ja, die is er zeker. Het begon al in Zaventem, zowel het Turkse als het Azerbaijaanse Volleybalteam (die allen ook naar Istambul moesten) had hun bagage in het midden van de rij om in te checken “gedropt”. En dan waren er nog een hele hoop problemen met hun tickets. Ik heb dan ook wel een uur staan aanschuiven. Maar ja, geen probleem. Dan op het vliegtuig: die volleybal teams hadden zoveel bagage bij, dat er niet genoeg plaats was om alles kwijt te kunnen. En dan komt de “Turkse sfeer”, zowat half het vliegtuig begint zich er mee te bemoeien, met een hoop discussies en verplaatsen van bagage tot gevolg. Uiteindelijk, een half uur te laat, is het vliegtuig opgestegen. Op het vliegtuig ben ik aan de praat geraakt met men buur, een Turk die op familiebezoek is geweest in Nederland. Hij sprak best wel goed Nederlands. Toen dat ze met drank kwamen vroeg ik wel bier ze bij hadden, Efes was het antwoord. Ik nam er maar eentje, mijn Turkse vriend zei dat het best wel lekker is, “een beetje als Heineken” zei hij. En spijtig genoeg had hij nog gelijk ook. Gortig bier. Dan kwam het eten, vlees, leuk. Ze wisten op het vliegtuig niets van mijn voorkeur voor vegetarisch eten. Het heeft bovendien nog even geduurd voor ze het doorhadden, de helft van de crew sprak nauwelijks Engels. De stewardess vroeg of ik pasta of kip wilde, ik zei vegitarier te zijn. Zij vroeg weer of ik pasta of kip wilde. Ik probeerde rustig uit te leggen dat ik vegetarische maaltijden heb gevraagd. En toen kwam er aan andere helpen. Uiteindelijk bleek bij de pasta geen vlees te zitten, dus dat viel toch al mee. Het was zelfs nog best te eten. Wat later riepen ze om, dat wegens het slecht weer iedereen moet gaan zitten, maar iedereen negeerde dat. Tijdens het dalen werd het nog eens gezegd, maar er blijven een paar gewoon over hun stoel hangen, om met diegenen die achter hun zit te praten. 10 min voor het landen besluiten ze toch maar te gaan zitten. En de stewardessen blijken dit perfect normaal te vinden.

Omdat we te laat zijn vertrokken in Brussel was ik natuurlijk ook te laat in Istambul. Daar moest ik eerst nog met een busje naar de arrival-terminal, om daar mijn ticket op te halen, en dan naar de vertrekhal. Mijn volgende vlucht was ondertussen al in een uurtje, dus ik had nog wel wat kunnen eten, maar ik had meer nood aan nicotine, dus ben ik maar voor een sigaret gegaan. In Istambul mocht je aan de gate nog roken, dat viel al mee. Maar ik had geen aansteker bij, omdat ik er van Turkisch airlines geen mocht meenemen. Ik ben dan maar vuur gaan vragen aan de Japanners. Ik had al van de eerste keer prijs. In het beleeft Japans vroeg ik aan een man, die Matsura bleek te heten, een vuurtje. Hij bood me een doosje lucifers aan, en hup met die sigaret. Natuurlijk vond Matsura-san het zo leuk dat ik Japanse praatte, dat hij gewoon bij mij aan de tafel is komen zitten. Hij vertelde me dat hij ooit in Luxemburg had gewerkt. En wou hij zijn zoon voorstellen die in Nederland iets met geneeskunde heeft gestudeerd. Best wel sympathieke mensen. Natuurlijk moesten er naamkaartjes worden uitgewisseld. Maar die heb ik niet, dus werd het maar een stukje papier. Hij benadrukte dat, als ik last zou hebben van een cultuurshock, ik altijd mag bellen. Ik weet niet echt wat ik daaronder moet verstaan, maar ja, ik zal zijn kaartje toch maar bijhouden. Dan op het vliegtuig zat ik tussen 2 Japanse meiden in die bijna de hele tijd hebben geslapen. Wat zeer vervelend was, omdat ik diegene links van mij steeds moest wakker maken als ik eens wou opstaan. Wat ik dan ook niet veel heb gedaan.

Op de luchthaven moest ik door de paspoort controle. Er stond aangegeven dat de buitenlanders ergens anders moesten aanschuiven, maar ik zag niet waar. Er was op dat moment zoveel volk dat de doorgang naar het gedeelte voor de buitenlanders vol Japanners stond, En toen kwam Matsura-san daar ineens tevoorschijn, die was me speciaal was komen zoeken om me naar de juiste plaats te brengen. Toen ik daar stond aan te schuiven, ben ik nog aan de praat geraakt met een Nederlander uit Curaçao. Hij was op weg naar een conferentie. Ook hier hadden naamkaartjes handig geweest. Maar toch weeral een kaartje bij.

En dan met de trein naar het hotel, na bijna 15 uur in beesten-class te hebben gezeten, was het ritje met sneltrein naar Osaka een verademing. Eindelijk rust, slechts 3 man in de wagon waar ik zat, en vooral veel beenruimte. De 200 yen (€1,30) voor de upgrade naar eerste klas was zijn geld dubbel en dik waard. De halte waar ik moest afstappen, een paar 100 meter van het hotel, was een heel andere wereld. Kamagasaki, zo heet de wijk, is zowat Japans meest bekende sloppenwijk. Mensen die op straat slapen, in kartonnen dozen of zelfgemaakt hutjes, zijn hier doodnormaal. Maar daarover morgen meer.

Wist je dat? (Een aantal minder bekende weetjes over Japan):

• Op de Japanse tv echt programma’s bestaan, waar het draait om wie de meeste bananen kan eten?

• Iemand van 35 kg, er in slaagde voor meer dan 7 kg bananen te eten?

• Zelf de douche in het hotel een display en knopjes heeft?

• Ik nu weet waarom er toiletten met ingebouwde bidet bestaan? Het toiletpapier in het hotel en op de luchthaven slechts uit een laag bestaat, daarom zelfs een bidet met veel knopjes waar je niets van afweet veiliger is, en best wel aangenaam!

• Japanse vrouwen echt niet met hakken kunnen lopen, en ze het toch bijna allemaal doen?

• Dat er Japanse meiden rondlopen die wel een halve centimeter rommel op hun nagels hebben geplakt?

• Enorm veel Japanse mannen hun wenkbrauwen epileren?

• Japanners echt niet het gedisciplineerde volk zijn dat iedereen denkt? In Osaka blijft meer dan de helft niet wachten voor een rood licht als er geen verkeer is.

• Ze hier hele vieze reclame hebben voor zalf tegen kloofjes in de huid boven je knokkels in je vingers?

• Dat er in het kraanwater hier in Kamagasaki, zoveel chloor zit, dat het bij het douchen lijkt dat je in een zwembad bent? En het enorm irriteert aan de ogen?

• Ik mijn mond na het tandenpoetsen daarom spoel met Evian?

• Je ook op de fiets kunt buigen?

• Ik er zeker van ben dat je binnen de Osaka loop line (een cirkel die een aantal treinstations met elkaar verbindt) nergens meer dan 50 meter moet lopen naar de dichtstbijzijnde drankautomaat.

• Het nog geen eens een halve dag heeft geduurd eer ik de eerste cosplay-meisjes ben tegengekomen.

• Ik weet waarom Japanners hun sigaret zo snel wegdoen? De filter van een Japanse sigaret is de helft langer dan een Gauilloises, dus sneller op.

d’ Unief staat op den berg, halialo 9 september 2007

Toen ik te horen kreeg dat ik naar Gaidai ging, wist ik er niets over. Het eerste wat ik te weten ben gekomen, was dat ze ergens in een uithoek van Osaka op een berg stond. Het is geen universiteit zoals in Leuven die verspreid is over de stad. Er is één campus met een aantal hoge blokken and that’s it. Het is ook wel best een kleine universiteit, ongeveer 4000 studenten. (K.U.Leuven telt er meer dan 20000) Wat niet wil zeggen dat het een onbenullig universiteitje is. Professor Van De Walle heeft er onder andere ook gestudeerd. Dus dat klinkt al goed.

 

Ook men kot zal in een van de gebouwen op de campus zijn, dus ook al heb ik vroeg les, kan ik toch nog een beetje uitslapen. Maar dat gaat niet zo een probleem zijn. Het is niet dat ik in het centrum van Leuven zit, daarmee vergeleken is de campus ’s nachts redelijk dood. Het is er zelf zo stil dat er een hele hoop urban legends blijken te bestaan over studenten die zelfmoord hebben gepleegd en waarvan hun geest nog steeds op de campus ronddwaalt. Het zelfmoordcijfer van Gaidai blijkt het op een na hoogste te zijn van de Japanse universiteiten, Ja, ik heb het ook maar ergens gelezen. En een enkele student beschreef de dorm (studentenresitdentie) als “the dungeon”, echt waar. Maar het zal allemaal wel meevallen, ik hou wel van griezelverhalen.

 

Ah ja, ik heb de hele tijd over Osaka university of foreign studies en Gaidai gesproken, maar eigenlijk is deze pas gefuseerd met Osaka university of ook wel “Handai” genoemd. Maar op de site wordt nog altijd over Gaidai gesproken en ik vermoed dat iedereen dat ook nog doet.

 

De universiteit is gelegen in een randstad van Osaka, genaamd Minoh (箕面市, Minōshi). Het is dan ook een heel stuk tot het centrum van Osaka, een dikke 45 min. Dus even het stad ingaan, zal er niet inzitten. Volgende keer meer over Minoh en Osaka.
Hier nog wat Fotootjes en plattegrond van de campus, hier de Homepage van de universiteit.