Deze week was het best wel een drukke week. Maandag ben ik naar de Japanse tuin van een park hier in de buurt geweest (万博記念公園, banpaku ki’nen ko’en). De bladeren van de bomen zijn hier overal aan het verkleuren. Nu denk je, dat is niet zo speciaal, dat doen de loofbomen in België ook (Ja geloof het of niet, er is me gevraagd of de bladeren van de bomen in België ook verkleuren), maar hier is het echt wel prachtig.. Bij het aanplanten van een Japanse tuin houdt men rekening met hoe de tuin er in de herfst zal uitzien, wat een prachtig palet van herfsttinten oplevert. Ik laat de foto’s voor zich spreken.

Donderdag ban ik naar een nomikai (飲み会) geweest. Wat zoveel betekent als elkaar ontmoeten en drinken. Ik was uitgenodigd op het appartement van 3 Japanse studentes van hier op de unief. Wel best speciale gevallen, maar ze zijn wel cool. Takae de meest excentrieke van al, staat meestal op de campus gekleed als een halve hippie een sigaretje te rollen. Niet bepaald een doorsnee Japanse. Ze geven elke week een feestje op hun appartement (wel eigen drank meebrengen). Deze week was er uitzonderlijk veel volk, een man of 20. Ik heb me echt goed geamuseerd, de ochtend erna wel minder, ma soit.

Vrijdag was ik uitgenodigd op een tabehodai/nomihodai (食べ放題/飲み放題). Tabehodai = eten a gogo, nomihodai = drinken a gogo. Het was georganiseerd door de studenten Spaans. Glenda van bij mij op kot is Spaanstalig en vroeg of ik en nog een paar andere ook meegingen. Het was in een privé-tatami-kamer van een restaurant ergens in Umeda (’t centrum). Het eten was niet zo speciaal, maar ik had meer het idee dat het om de alcohol ging. Hoewel ik me goed heb gedragen hoor.

Zaterdag heb ik tot een stuk in de namiddag geslapen. In de late namiddag ben ik weeral naar Umeda gegaan om te gaan eten met Emanuela (It), Elizabeth (een Japanologe die in Leuven heeft gestudeerd) en haar Japanse vriend, Go en een Japanse vriendin van Emanuela, Ayumi. Ayumi is echt super grappig. Zaterdag had ze laarzen met zeer hoge hakken aan, met gevolg dat ze liep alsof ze net een fles wijn had leeggedronken en dan moet je nog weten dat ze niet stil kan praten, maar altijd roept. Het was de moeite hoor, maar ‘t is echt wel een lieve meid.

Dat was zowat men weekend. Volgende weekend is er veel gepland, waarschijnlijk zaterdag naar Kobe en zondag naar Kioto. Ik weet nu al, dat ik bekaf ga zijn, dus het kan wel even duren voor je iets van me hoort.

Ook heb ik nog 2 foto’s van het eten tijdens de studiereis, gepost. Heerlijk!

Onze eerste stop was de Horyuji (法隆寺), een tempel waarvan enkele gebouwen tot de oudste houten gebouwen ter wereld behoren, en geklasseerd is al Unesco werelderfgoed. Eigenlijk viel die een beetje tegen, er waren zeker interessante gebouwen, maar die waren niet allemaal zou oud, en zelf de oudste waren niet volledig oud. Ze is de centrale pilaar van de pagode geveld in 594, maar niet de hele constructie dateert van 594. Maar al bij al, heb ik geen spijt van naar de Horyuji te zijn gegaan. Het blijft een ‘must see’ voor elke Japanreiziger.

Daarna zijn we naar Nara park (奈良公園) gegaan. Het park staat bekend om zijn tamme herten, en niet een paar maar honderden. Er worden zelf snoepjes verkocht die gebaseerd zijn op hertenkeutels. In het park zijn 2 tempels en een shintoheiligdom te bezichtigen. Ik had ze graag allemaal bezichtigd, maar uiteindelijk is het enkel de Todaiji (東大寺) geworden. Todaiji betekent grote westelijke tempel, en groot is hij. De grote boeddhahal is 48,74 meter hoog en 57 meter breed, wat de grote boeddhahal het grootste houten gebouw ter wereld maakt. In het gebouw staat een enorm boeddhabeeld. Allemaal zeer impressionant.

Aangezien het al eind november is, en dus vroeg donker wordt, sloot alles al zeer vroeg. Na de Todaji hebben we nog wat souvenirwinkeltjes bezocht en dan de trein naar huis genomen.

Natuurlijk heb ik een aantal foto’s genomen. Ik moet toegeven dat ik behoorlijk slecht heb gefotografeerd. Mijn camera stond op de verkeerde modus, wat ik te laat opmerkte. Maar ja, hier zijn ze.

koppels hoor.

EMobile Nu klinkt het allemaal heel simpel, je neemt dat ding uit het rek, gooit het in je mandje en rekent af. Maar zo gaat dat hier niet, nee nee. Eerst moet je beslissen welk toestelletje je wilt en dan welke formule. Tot zover alles goed. Dan wilden ze weten waar ik woonde, wat voor computer en besturingssysteem ik had. Natuurlijk moet daar een formuliertje voor worden ingevuld. Ik wist dat het bij mij op kot werkte (heb het 3 keer gezegd), maar toch moesten ze tot drie maal toe zeggen dat het mijn met computer misschien niet zou werken en dat het enkel aan de zuidkant werkt. Dan moest er ‘nog’ een formuliertje worden ingevuld. Na een half uur had ik er wel genoeg van, en ik dacht dat het in orde was. Maar nee, ik moest nog een uur wachten voor ik dat kastje kon ophalen. O.k. geen probleem. Na een uur rondgeslenterd te hebben tussen computers en bijbehorende geeks, dacht ik het ding op te kunnen halen. Na nog eens 10 minuten te hebben gewacht, vertelden ze me, met bijbehorend toneeltje en veel “welgemeende” excuses (‘t was trouwens ik die fout was), dat ik in mijn adres een kanji was vergeten te schrijven, waardoor ik nog eens een dik half uur moest wachten. Maar na een klein uurtje en nog een formuliertje later, kan ik waar dan ook, wanneer dan ook, hoeveel dan ook op het Internet. Heerlijk!

Zondag ben ik naar de Carrefour gegaan. Dat is een van de weinig winkels waar je echte kaas, goed brood, en Choco kan kopen. Het is een ongeveer 20 min met de fiets heen, en een dik half uur terug (bergop). Maar halverwege de heenweg ben ik in een stuk rubber met een nagel gereden. Met gevolg dat ik de rest al wandelend heb moeten afleggen. Op de terugweg dan langs een fietsenmaker gegaan (Ik wist er toevallig een zijn). In 10 minuten was men band gerepareerd en kon ik verder. Nog een geluk dat alles hier tot 9 uur ’s avonds open is. In België had ik niet zo snel een fietsenmaker gevonden die om 7 uur nog band zou hebben hersteld.

Nadien nog naar een “verjaardagsfeestje” van Emi (Emanuela) geweest. Waar ik okonimiyaki heb gemaakt. Het was blijkbaar goed want ik ben door de meiden van het 5e verdiep van dorm 2 direct benoemd tot de huiskok. Of dat een goed ding is, laat ik in het midden.

Dat was zowat mijn vorig weekend. Dit weekend ga ik eindelijk eens de toerist uithangen, ik ben van plan om naar Nara en misschien ook Kioto te gaan. Tot later!

ma 19/11/07 – De Japanse hoofdstad Tokio heeft Parijs verdrongen als culinaire hoofdstad. Dat zegt de Franse restaurantgids Michelin.

In de nieuwe editie van de beroemde Michelingids raapt Tokio 191 sterren bijeen voor 150 restaurants.

Parijs was tot nu toe koploper met 65 sterren, maar telt wel meer restaurants met het maximum van drie sterren.

Het onderzoek in Tokio werd gevoerd door Franse en Japanse controleurs van Michelin. Het sloeg bovendien niet enkel op restaurants met een Japanse, maar ook met een Franse “cuisine”.

De restaurants van Tokio kunnen echter nog wel wat verbeteren aan hun lauwe service en flets interieur, aldus de controleurs nog, die op dat vlak in Parijs duidelijk beter gewoon zijn.

In de Michelingids staat ook een opvallende nieuwkomer. De 82-jarige Japanse kok Jiro Ono is de oudste die ooit een driesterrenplan van Michelin aan zijn deur mocht hangen.

Bron: vrtnieuw.net

Donderdag en vrijdag ben ik naar de noordwestkust van Japan geweest. Het was een reis georganiseerd (en gesubsidieerd) door de universiteit. We zijn donderdag ochtend met de bus vertrokken, de reis was niet zo heel interessant, omdat het zicht vanop de autosnelweg eerder saai te noemen was. Na een uur of 4 zijn we gestopt bij de “Eiheiji” (de tempel van de eeuwige vrede, 永平寺). Het is een van de grotere boeddhistische tempels van het land. De tempel was echt wel de moeite waard, zeker nu de bladeren van de bomen hun herfsttinten hebben gekregen.

De foto’s

Daarna zijn we naar het hotel gegaan. Het hotel was een traditioneel Japans hotel (ryokan). Wat dus betekent dat je op een futon slaapt. In het hotel was ook een onsen (warmwaterbron). Bijna iedereen bleek het geweldig te vinden, maar eigenlijk was het voor mij niet veel meer dan een bad met warm water. Volgens de traditie moest je er een keer voor het avondmaal, na het avondmaal en in de morgen in gaan. Maar na een keertje een kwartier in het warme water te hebben gezeten, had ik het toch wel gehad.

Het eten in het hotel was geweldig. Een uitgebreid Japans diner en ontbijt waren inbegrepen in de prijs. En zeker de moeite waard. Het diner alleen al kostte meer dan wat we hebben betaald voor de hele reis.

Foto’s volgen later

De dag daarna zijn we met een aanzienlijke kater naar een zogenaamd “traditioneel Japans dorp” geweest. Eigenlijk was het een soort van park met souvenirwinkels. En niet een paar winkeltjes, maar alleen maar winkels met “Japanse producten” (Hoewel dat op de onderkant wel “made in China” stond geschreven).

Foto’s

Vervolgens zijn we naar zee gegaan, om daar een rotsformatie te bezichtigen. Deze stond bovendien bekend als de meest befaamde zelfmoordplek van de regio (dit is Japan weet je). Het was best wel de moeite, wel een beetje veel wind.

En weer wat fotootjes

Ja het is aan de foto’s te zien, ik moest dringend naar de kapper. Een vriend van een vriendin van een Koreaans meisje van bij mij op kot runt een zaak. Dus ben ik samen met dat meisje gegaan. Ze vertelde me pas later dat het aan de andere kant van de stad was, en het dus anderhalf uur duurde voordat we er waren. En dan nog maar te zwijgen over de snelheid van de kapper. Bij mij heeft het een uur geduurd bij haar anderhalf uur. Na bijna 3 uur zijn we maar iets gaan eten en naar huis gegaan. 7 uur later en €50 armer was ik terug thuis, maar wel met een nieuwe haarsnit. Niet dat die zo geweldig is, eerder gewoon te noemen. Maar in een land waar de meeste jongeren gekleurd haar met een permanent hebben, ben ik blij dat ik met een normaal kapsel buiten kwam.

En bij een nieuwe haarsnit hoort natuurlijk een nieuwe outfit. Dus zondag ben ik gaan shoppen met twee Koreaanse meiden. Wat uiteindelijk best wel meeviel, wat een geluk dat ze bijna aan hun visa-kredietlimiet zaten. We waren naar het grootwarenhuis geweest met de meer “trendy kleding”. Maar wat trendy in Japan is, is voor ons knotsgek, best wel interessant. Volgende keer neem ik zeker mijn camera mee. Nadien zijn we gaan eten in (hoe kan het ook anders) een Koreaans restaurant. Koreaans eten is normaal heel pikant, maar hetgeen ik heb gegeten was eigenlijk helemaal niet pikant. Ik weet niet meer hoe het heette, maar het was een gloeiend hete kom, met rijst, groeten en een ei, dat je zelf al roerend bakte. Best wel o.k. Ook hier heb ik geen foto’s van.

Dat was zowat mijn weekend. De rest van de week niet veel speciaals. Vrijdag komt er wel een zware dag. Eerst moet ik een presentatie geven (Gelukkig niet in het Japans, maar in het Engels). Ik ga praten over de België, ja niet over Japan. Waarschijnlijk vooral over de staatsstructuur en de economische aspecten van een theoretische splitsing. En dan een veel te moeilijke kanji test, waarvoor ik kanji moet leren die veel Japanners nog niet eens kennen. (Zoals 虞 enz.) Maar ja, Shaanainaa (niets aan te doen, しゃあないなあ), zoals ze hier in Osaka zeggen.

Ik ben de afgelopen twee weken echt wel heel tam geweest. Ik ben nauwelijks van de campus geweest. Het goede is dat ik heb gestudeerd, welja, een beetje toch.

Tutor

Iedereen van het Maple programma krijgt een tutor toegewezen. Een tutor is een student die me helpt met de dingen die niets met men studie te maken hebben. Voor mij heeft het een paar weken geduurd eer dat ik een tutor had, want ze konden blijkbaar niemand vinden die tutor wou worden van een Belg. De meeste tutors studeren de taal van diegenen waar ze tutor van zijn. Maar Nederlands is hier maar een optievak dat door niet veel studenten gevolgd wordt, dus hebben ze maar een tutor gezocht onder de studenten die Engels studeren. Wat op zicht wel goed is, hoewel ik bijna altijd in het Japans met haar (Yoko) praat, gebeurt het toch wel eens dat ik het niet in de Japans kan uitleggen en dan kan ik toch nog altijd op Engels terugvallen. Meestal is het een informele babbel, maar de laatste tijd probeer ik het dialect van Osaka onder de knie te krijgen, dus een beetje hulp daarbij is niet overbodig.

Ook heb ik al wat vriendinnen van mijn tutor leren kennen. Want om altijd met buitenlanders op te trekken ben ik niet naar Japan gekomen. Een week of twee geleden waren we over feestjes en nachtclubs bezig. Want in Japan heeft het woord feestje heel wat meer betekenissen dan in het Nederlands. Hier kan zowat alles wat te maken heeft met het samenkomen van mensen een feestje worden genoemd. Toen zei ik, dat ik wel eens naar een echt feetje wou gaan in een nachtclub, voor dat ik wist had ik een afspraak met een vriendin van men tutor, Erika (blijkt een zeer normale naam in Japan te zijn), om naar een of ander halloween party te gaan. Maar toen ik het tijdstip van het feestje zag, bleek toch dat ik niet ze duidelijk was geweest. Het was een soort van preparty. Het begon namelijk om 19 uur en eindigde om 22u30. Tijdens het feestje was het een zogenaamde Nomihodai, wat betekent dat je voor een vast bedrag zo veel kan drinken als je wil. Op zich wel goed als je weet dat een drankje daar €5 koste en de nomihoudai €20.

Maar toch, het was niet echt wat ik bedoelde. Wat niet wil zeggen dat ik me niet heb geamuseerd met ons drieën. Ja er was uiteindelijk nog een ander meisje (Junko) meegekomen. Wel een beetje vreemd was, dat ik dus de meiden waar ik ben mee weggeweest helemaal niet kende. Hoewel dat het vroeg was, viel het toch nog goed mee en heb ik me toch best goed geamuseerd. Nadien hebben we de metro genomen naar Namba (een wijk in Osaka) en zijn we ergens iets gaan eten, in een franse bistro. Ik heb een slaatje genomen met gegrild stokbrood met boter. Best lekker, wel veel te weinig, maar voor €4 mag je ook niet veel verwachten. Daarna hebben we terug de metro genomen, naar het monorailstation. Daar was ik van plan de monorail te nemen naar de unief. Maar bleek dat de ouders van Erica ons kwamen halen om me naar huis te brengen, en dat hebben ze ook gedaan, ze hebben me zelfs voor de deur van de dorm afgezet. (Was ik blij dat ik niet veel had gedrongen. J) Eigenlijk was de avond ervoor nogal zwaar geweest. Wat ik op z’n Japans maar een feestje zal noemen, in het Nederlands zouden we zuippartij zeggen.

Mede door de alcohol heb ik dus niet meer gedaan dan “gefeest” en geslapen.

Vorig weekend ben ik met Adam (VS) en Robert (Zweden), Met de fiets naar het park van Minoh gereden. Het was nog prima weer, toen we vertrokken om 13h was het een dikke 20 graden (in de schaduw). Het was een tochtje van 10 km maar we hebben toch wel een paar kilometer gewandeld omdat het gewoon te stijl was om te fietsen. En dan mag ik nog van geluk spreken dat in toch nog 3 versnellingen heb. Ik had de fiets gekregen van Peter, die hier vorig jaar studeerde. (Waarvoor een dikke dankjewel Peter, mocht je dit lezen.). Het park is vooral bekend voor zijn waterval en tempel. De tempel heb ik een paar weken geleden al gedaan dus werd het deze keer de waterval. Het was natuurlijk een super touristiche bedoeling, met vooral veel eten en natuurlijk takoyaki (deegballetjes met octopus) met veel mayonaise, heerlijk! Hier eten ze mayonaise met alles (behalve frieten), en ik hou er wel van.

De waterval was op zich niet zo speciaal, maar het was het geheel van de rotsen de waterval en de eetstalletjes. Dan zijn we daar nog een paar kotgenoten tegengekomen. Natuurlijk fotootjes nemen. (ik was men camera vergeten, dus ik ga die van Robert posten.) Het was toen al donker aan het worden, dus naar huis. We besloten een andere weg terug te nemen. Het was korter (dacht ik) maar het nadeel was dat we eerste nog 3 km moesten klimmen. Om dan een kilometer of 6 af te dalen. De 3 kilometer hebben we tegen een slakkengangetje gedaan, het afdalen wat sneller. Het was toen al pikdonker, er was bovendien geen verlichting. Maar wel veel verkeer. Gelukkig hielden de auto’s zich aan de limiet van 30 km/h, die we best gemakkelijk konden bijhouden en ons behoedde nog sneller te gaan. Maar ik wou snel thuis zijn want het was echt een heel stuk afgekoeld. Ik had niet anders bij dan een dunne sweater, wat ’s middags te warm was, was ’s avonds niet genoeg.

Ook heb ik de lessen die ik ga volgen, definitief gekozen. Ik heb een aantal lessen Japans gekozen. Daarnaast een les van David Uva in verband met nationalisme in Japan, een beetje een taboe-topic. Ook volg ik een les over spookverhalen van Kato-sensei. Een prof. die de hele tijd lacht, en zelf nu nog zweet als een paard. Dan is hij met groen krijt op bord aan het schrijven, en gaat ie dan zijn zweet van zijn gezicht vegen, met het gevolg dat zijn hele gezicht vol krijt hangt. Ook volg ik een leesles van een klein mannetje die steeds een das draagt van een of ander anime (Japanse animatiefilm) karakter. Dan volg ik ook een kanji-les die eigenlijk een beetje te moeilijk is, maar de leraar is wel interessant, het blijkt een van de grootse kanji-freaks te zijn van de universiteit. De kanji les is de zwaarste van allemaal, maar ik als ik ze niet volg ken ik over een jaar geen enkele kanji meer.

Donderdag en vrijdag gaan we op studiereis. Het schijnt een traditioneel Japans hotel te zijn met warmwaterbronnen en zeer goed eten, ik kijk er al naar uit!

Foto’s van de afgelopen twee weken hebben jullie nog te goed. Ik ga dat zo snel mogelijk in orde proberen te brengen.

Minoh-park

Het heeft een tijdje geduurd maar eindelijk zijn de lessen begonnen. Vorige keer heb ik verteld over een plaatsingstest. De resultaten van de test vielen goed mee. De punten werden verdeeld in vier categorieën, voor kanji (Japanse karakters) zat ik in het hoogste niveau, voor grammatica in het op een na hoogste niveau. Toch moet ik dit alles wel relativeren, de vragen waren namelijk ‘multiple choise’ vragen. Dit maakt de test niet zo heel relevant, ik had een A voor kanji maar eigenlijk kan ik maar een paar honderd kanji werkelijk schrijven, dus niet bepaald relevant. De resultaten van die test bepalen dan ik welke groep ik terecht kom. Uiteindelijk zit ik dan in de op het een na hoogste niveau. In dit niveau ben ik verplicht een aantal lessen (10u30’) verplicht te volgen. Spijtig genoeg gaat alles nogal traag in die lessen, niet dat ik alles al weet, maar ik ben toch wel een ander tempo gewoon in Leuven. Ik heb ook een paar lessen van een niveau hoger meegevolgd, en die zijn dan weer een beetje te moeilijk. Maar al bij al ben ik best tevreden.

Naast die verplichte lessen heb ik vooral gekozen om andere taallessen te volgen. Daarnaast volg ik nog 2 lessen in het Engels, een over Japanse economie en een andere over politiek. Misschien ga ik nog een les volgens in het Japans, maar ik wil ze dan ook wel kunnen verstaan. Als ik een tekst moet lezen is het niet de bedoeling dat ik een paar dagen bezig ben met de vertaling, anders kan ik beter een Japanse taalles volgen.

Foto’s

Ik heb al een paar foto’s op een online album geplaatst. Later volgen er nog meer.

Het hotel

Katsuonji – Boeddhistische tempel

Zojuist nog eens alle berichten doorgenomen van iedereen. Het is leuk te weten dat er zovelen geïnteresseerd zijn in mijn Japan-avontuur. Dank je!

Eindelijk Internet

Het heeft lang geduurd, maar het is eindelijk gelukt op Internet te geraken. Hoewel dat het de laatste dagen met mijm computer niet meer lukte. Dan denk je Japan het land van de elektronische snufjes, daar zal ik overal wel op een draadloos netwerk kunnen, niet dus. Er is een draadloos netwerk, maar dat is enkel bereikbaar in de buurt (buiten, niet binnen) van een paar lesgebouwen en dan nog is het signaal zeer zwak. Ik heb zelf een nieuwe netwerkkaart moeten kopen omdat diegene die in men computer zat, het netwerk niet kon oppikken. En dan is er nog een computer lokaal, het heeft anderhalve week geduurd eer we daar binnen mochten. Het ergste was dat ze geen enkele reden hadden om ons daar niet binnen te laten. Elke kaar kreeg ik een ander excuus te horen. We hadden een paswoord gekregen voor het internet, bleek dat paswoord enkel te werken op de andere campussen van Osaka university. Dan heeft het nog een week geduurd dat we een paswoord kregen voor de computers van het netwerk van de campus waar ik zit. Van internet op de kamer is er geen sprake, nee nee. Als we in het weekend Skype willen gebruiken, moeten we maar buiten met ons laptopje gaan zitten.

Het hotel

Het was eigenlijk best wel o.k. voor zijn geld. Er was airco op de kamer. Een badjas en slippers waren er ook. Bovendien was het in het centrum. Op een kwartiertje was ik in Nipponbashi of Namba (wijken met veel restaurants en vreemde winkels). Op die dag dat ik op hotel verbleef heb ik eigenlijk niets noemenswaardig ngedaan. Ik ben een webcam en headset gaan kopen in “den den town” (de elektronica wijk), en heb voor de rest rondgelopen en een beetje in de winkels rondgeneusd. En ik had blijkbaar het goede moment uitgekozen, zondag namiddag, laten we zeggen, dat ik niet alleen was.

De dorm

Ik heb veel verhalen gehoord over de erbarmelijke toesten in de dorm. Het goede is dat ik niet in die beruchte dorm zit, maar in een ander moderner gebouw. De Kamer valt best mee, ze is niet te klein en ik heb airco en een badkamertje met wasbak en toilet. De rest van het gebouw is een andere zaak. De keuken was enorm smerig, ik ben een volle dag bezig geweest met het kuisen van de keuken en dan ziet ze er nog vies uit. Dan spreek ik nog niet over de schimmels die het gebouw bevolken. Maar ja, ik mag toch nog best van geluk spreken in dit gebouw te zitten, dus eigenlijk mag ik niet klagen.

Ik zit op het gelijkvloers van een gebouw met 6 verdiepingen. De meisje hebben weeral geluk zijn zitten bovenaan en hebben een prachtig zicht over de stad, zeker ’s nachts. Ik zie enkel bomen en stuiken. En ook heel veel beestjes. Het is niet dat ik bang ben van een paar insectjes of spinnen. Maar 10 cm grote spinnen met fluo groene strepen zijn toch ook niet mijn vrienden. Als je met gedimd licht ‘s nacht aan je bureau zit te schrijven en er komt zo een kanjer gepasseerd sta je snel op je stoel hoor! En die zijn dan nog klein, naar het schijnt ziftten hier spinnen die qua grootte niet moeten onderdoen voor een pizza.

Op het gelijkvloers zitten we met z’en vieren. Een Deen, een Oostenrijker, een Braziliaan en ik. Buiten de Braziliaan zijn voorliefde voor aangebrande ui, vallen het allemaal goed mee. Er zitten zowat mensen van over de hele wereld. Maar vooral Aziaten uit Korea, China, Thailand en Vietnam. Ik heb nog niet met iedereen contact gehad, maar ben al wel een paar keer weggeweest met de Koreanen. Ze spraken wel bijna geen engels, maar wel zeer goed Japans, dus goed om men Japans te oefenen. Ja eigenlijk heb ik nog niet veel Japansers ontmoet, dus momenteel doen de Koreanen dienst als surrogaat Japanners. J En ik verschiet er telkens van hoeveel dat Koreanen en Japanners gemeen hebben. Japanners hebben altijd de neiging om te zeggen dat ze zo uniek zijn etc. Maar dat is eerder een waanidee. Wel moet ik erbij zeggen dat het de Koreanen zijn, die veel dingen van de Japanners overnemen.

Osaka

Ik moet eigenlijk toegeven dat Osaka de stad was waar ik het liefste studeerde, maar eigenlijk heb ik nog geen moment spijt gehad hier te zitten. Ik heb zo een beetje het gevoel dat het hier allemaal een beetje losser aan toe gaat dan in Tokio. Ik voel me hier wel best thuis in deze stad. Ook spreken ze hier een sappig dialect dat ik zo snel mogelijk onder de knie wil krijgen.

De unief

Man man man, dit is volgens mij een van de slecht georganiseerde universiteiten in Japan. Van alles dat gepland is, wordt uitgesteld of afgelast. Overlaatst had ik een afspraak met men academisch adviseur, professor Kato, ik heb een uur gewacht en hij is niet opgedaagd. En blijkbaar is dat hier niet abnormaal.

Het leven op de unief begint hier bijna zijn gangetje te gaan. De lessen starten deze week. Ondertussen heb ik mijn plaatsingstest ook gehad, de resultaten van de test bepalen in welk niveau ik de lessen Japans kan volgens. Dus hopelijk heb ik die test goed gedaan zodat ik in het juiste niveau terecht kom. Ik hoop dat de lessen Japans meevallen. Want ik dacht dat ik ook lessen kan volgen die voor de gewone studenten zijn bedoeld, maar blijkbaar geld dat enkel voor de hoorcolleges en niet voor de interactieve lessen. Want ik wou de les Koreaans voor beginners volgen, maar dat mocht om een of andere reden niet. Ik heb het nog eens geprobeerd en het is o.k. als ik naar de les ga, maar ik kan het vak niet in men programma opnemen. Wel spijtig.

Katsuoji

Aangezien we aan de rand van de bergen zitten, moest ik natuurlijk is een keertje de bergen intrekken om daar een kijkje te nemen. Hier wat foto’s en weetjes.

Er zijn nauwelijks wandelpaden in de bergen rond Osaka. We moesten dan ook gewoon naast de weg lopen.

De snelheid van de auto deed me twijfelen of ze werkelijk wel km/h gebruiken en niet m/h, de maximum snelheid was 40 maar iedereen reed een stuk sneller.

Wat mij ook verbaasde was het afval. Op staat zie je hier nauwelijks afval. Een sigaret gooi je dan ook niet op straat maar, bewaar je in een draagbare asbak. Maar in de natuur is het blijkbaar wel o.k. om alles weg te gooien. En dan ook alles, ik heb zelfs copmputetmonitors in bomen zien hangen. En niet af en toe, maar de hele weg naar de tempel lag vol afval, een zeer treurig zicht.

Eerder heb ik al verteld over de apen die in de bossen zitten. Op weg naar de tempel zagen we 2 apen de weg oversteken, het was de eerste keer dat ik apen in het wild zag, dus best wel spectaculair. Aan de kant, van waar de apen van kwamen zaten er nog 2, toen we die aan het fotograferen waren, kwam er opeens een van de apen die zojuist was overgestoken schreeuwend op ons afgerend. We hadden dat helemaal niet verwacht en schrokken ons dood. Die aapje reiken maar tot mijn knieën, maar toch. Op 2 meter van ons, bleef dat aapje ons aanstaren. Ik denk dat het aapje zelf ook geschrokken was wat, hij wist precies ook niet wat te doen. Wij hebben dan maar rustig de straat over gestoken en hem voorbij gewandeld.

De tempel of heiligdom (ik weet hoe het te noemen) was niet de spectaculairste van Japan, maar het was de eerste keer dat ik een boeddhistische tempel betrad, dus zeker wel de moeite.

Voor de rest heb ik veel gewinkeld, je staat er van versteld hoeveel spullen je eigenlijk nodig heb ik het dagdagelijkse leven. Ook moest ik voor de ziekteverzekering nog naar het ziekenhuis voor een controle. Tot men verbazing was ik verplicht een röntgenfoto te laten nemen. Ik dacht dat ze dat niet zomaar zonder reden deden, maar in Japan blijkbaar wel.

gsm

Ook heb ik een gsm gekocht, alé ja, gekocht ik niet het juiste woord. In Japan neem je een abonnement en krijg je een gsm. Krijgen is misschien ook niet het juiste woord. Ik heb een abonnenment van €20 per maand en kan daarmee voor €10 per maand mee bellen. Dus uiteindelijk heb ik de gsm niet gratis. Maar ik ben er wel best tevreden mee, Japanse gsm’s zijn wel enorm groot, maar ze hebben dan ook een enorm LCD-scherm. Ook kan ik er een aantal leuke dingen mee doen. e-mails verzenden is hier standaard. En een FM-radio is ook niet zo spectaculair. Maar ik kan men gsm zelfs als afstandsbediening gebruiken voor de tv. En dat zonder allerlei codes te moeten ingeven voor het ding eindelijk werkt, zoals bij die universele afstandsbedieningen.

Eten en drinken.

Zoals eerder al bewezen in men bericht over het hotel, is niet alles schandalig duur in Japan. Zo is het ook met eten. Appels kosten hier al snel €0,75 per stuk, maar een kilo bananen kun je hier dan weer kopen voor €0,50. En vis is hier goedkoper dan in België, zelf vis afkomstig uit Denemarken kost hiet minder.

Het bier daarentegen is wel best duur, een blikje bier kost hier een dikke euro, en dan is het nog geen eens goed. Het Japanse bier is veel te zoet naar mijn zin. En de wijn nog veel zoeter. De slechte wijn die ik ooit heb gedrongen, was een flesje Japanse wijn een paar dagen geleden. Ze verkopen hier zelf wijn met toegevoegde suikers, bah!

Je kunt hier een fles kopen voor €2 maar dan is het echt rommel. Voor een goed (te drinken) flesje wijn moet je hier toch wel €6 neertellen.

Het winkelen op zich is al een hele opdracht. Je kunt hiet niet alle producten vinden, die je in de Europese supermarkten vindt, wel zijn er dan weer een hele hoop andere producten. Niet te vergeten dat alles in het Japans is geschreven. winkelen duurde de eerste dagen dan ook 3 keer zo lang als ik gewoon ben.

Dit is zowat een korte samenvatting van de hoogtepunten van afgelopen 2 weken. Ik ga later nog meer foto’s op het internet gooien, maar voor het moment moet je het hiermee stellen. Ah ja, ik heb dit maar nogal haastig geschreven, dus niet letten op de spelfouten alsjeblieft.

Na wat mooie fotootjes van Osaka met bijbehorende impressionante cijfers, gaat het nu over de schaduwzijde van de stad. Begrijp me niet verkeerd, je mag je gelukkig prijzen om te leven in een rijk geïndustrialiseerd land als Japan. Weinigen zijn de uitverkoren die zowat alle kansen krijgen die het leven te bieden heeft. Toch zijn er in een land als Japan ook mensen die uit de boot vallen. Mensen die in het leven een keer een tegenslag hebben gehad, en aan de afgrond van de samenleving zijn beland. Als er een plaats is in Japan, waar dit het meeste zichtbaar is, is het wel Kamagasaki (釜ヶ崎)of Airin-chiku (あいりん地区, wijk der liefde?) zoals de wijk officieel heet. Kamagasaki is niet zomaar een wijk met dronken zwervers. Ongetwijfeld is alcoholisme hier alomtegenwoordig. Hoe zou je zelf zijn, alcohol is hier het enige dat je even laat vergeten in welke situatie je bent beland, of je warm houd is de koude winternachten. Maar de situatie is des te schrijnender, als je de geschiedenis van de mensen van Kamagasaki kent. Deze mensen hebben het land dat in puin lag na de tweede wereldoorlog, helpen opbouwen tot wat het nu is. Zij hebben veel gegeven aan de samenleving, maar hebben weinig of niets teruggekregen. Bedrijven gingen failliet en lieten een hoop zielen achter waarvan hun enige uitweg bestond in de bouwindustrie van Osaka. Zoals wij nog een beetje kennen in de havenarbeid, draait de bouwindustrie van Osaka vooral op dagarbeiders. Maar er is niet zoveel vraag meer naar de constructiearbeiders uit Kamagasaki, en velen kunen slecht enkele dagen per week of vaker per maand werken. Geld voor een woonst is er niet, dus rest hun enkel nog een plaatsje in de goot onder een brug of het park. Desondanks zijn de inwoners van Kamagasaki trotse mensen. Op internet heb ik een foto gevonden met volgend onderschrift, beter zou ik de sfeer van kagamasaki niet kunnen beschrijven:

The day that I first met my bearded friend (to the left), he walked up to me, and shook my hand. Then in perfect Queens English and with a sharp eye told me “Don’t underestimate me, I may be dressed in rags, but my mind is still sharp, and I haven’t lost my dignity. Now, close your gapping mouth and take a photo of me and my friend”. He was found dead on the street on a cold winter day, a few months after this photo was taken.

Mocht deze foto je aanspreken, kan ik je zeker een bezoekje naar de site van de fotograaf aanraden.

Eerder vertelde ik, dat het het hotel waar ik verblijf in een minder goede buurt van Osaka is gelegen. Die minder goede buurt is Kamagasaki. Vroeger verbleven de dagarbeiders meestal in doya, goedkope primitieve herbergen zeg maar. Later zijn deze doya bekend geworden bij de back-packers, en zijn er nu een groot aantal iets modernere doya’s gekomen die uitsluitend door toeristen worden bevolkt.